"Nie otrzymałam wsparcia współpracowników i nikt nie przyznał mi racji, choć każdy w duchu wiedział, że ją mam. Mimo to nie żałuję, że się odezwałam. Mina szefowej wynagradza mi po stokroć, a ja z dumą i dużym uśmiechem na twarzy wyszłam z firmy ten ostatni raz. Oczywiście zdawałam sobie sprawę, że mogę z dnia na dzień stać się bezrobotną i stałym gościem pośredniaka. Jednak gdyby czas się cofnął, to i tak postąpiłabym tak samo. Mam jedynie nadzieję, że była już szefowa wyciągnie wnioski z tej sytuacji i choć trochę spokornieje".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Miałam dość tej pracy i szefowej
Mam na imię Zuzia i przez 9 lat pracowałam w jednej firmie, z której mnie niedawno zwolniono. Ukończyłam dwa kierunki studiów i mówię w dwóch językach obcych. Ponadto mam też zrobiony kurs specjalistyczny i zawsze wiem, "co w trawie piszczy" jeśli chodzi o nowinki ze świata mojej pracy i branży.
Przez 5 pierwszych lat mojej pracy w tej firmie, moim szefem był jej założyciel. Senior miał zawsze dobre serce, był empatyczny i szło się z nim dogadać. Niestety, postanowił w pewnym momencie przejść na emeryturę, a firmę i jej zarządzanie oddał swojej najstarszej córce. Tak więc przez 4 ostatnie lata pracowałam pod okiem nowej szefowej.
Jakieś dwa lata temu kobieta zaczęła w pełni samodzielnie rządzić i zmieniła w firmie "to i owo". Jej pewność siebie poszybowała, przez co zaczęły się przytyki. Chodziło o to, że ona jako nieliczna z firmy nie ma skończonych studiów, a zarządza firmą i pracownikami, którzy je mają. Miała za nic nasze wykształcenie i umiejętności, no bo ona była lepsza. Bo była prezesem.
Dosoliłam jej, bo miałam tego wszystkiego serdecznie dość
Takie przytyki zdarzały się coraz częściej i na coraz więcej sobie pozwalała. Przez to czułam się deprecjonowana i głupsza, jakby nic nie warta. Postanowiłam, że jak się jeszcze raz odezwie o to, co jej przypomnę, jak to się stało, że teraz ma firmę. Nie musiałam długo czekać.
Odbyło się duże posiedzenie zarządu, w skład którego weszli także kontrahenci, z którymi współpracujemy. Tak więc w konferencyjnej było nas sporo. W pewnym momencie ona sama zaczęła się przechwalać, że jest najmądrzejsza z nas wszystkich, a te nasze studia są nic nie warte, bo ona ma własną firmę, a my jak widać, nie.
W końcu nie wytrzymałam tego upokarzania mnie i nas wszystkich i wyparowałam, że firmę ma, bo jej tatuś ją dał, a sama nie osiągnęła nic. Tak więc tak naprawdę to ona jest głupsza od nas, bo my przynajmniej pracę zdobyliśmy nie po znajomości. Tak wszystkich zatkało, że nikt się nic nie odezwał, włącznie z nią samą.
Następnego dnia czekało na mnie wypowiedzenie. Znalazła jakiś śmieszny powód, ale jej to podpisałam, bo nie chcę już z nią współpracować. Mam nadzieję, że się ogarnie i spokornieje.
Zuzia
