Czytelnik kupił mieszkanie w bloku z młodości. U notariusza okazało się, że sprzedaje je jego licealna miłość

Publikujemy list naszego czytelnika. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.

Sprawy zawodowe ściągnęły mnie do rodzinnego miasta

Nie spodziewałem się, że po śmierci rodziców coś jeszcze zwiąże mnie z rodzinnymi miastem. W planach nie miałem przeprowadzki, a już na pewno nie aż o 300 km. Jednak firma, w której pracuję, postanowiła otworzyć nowy oddział właśnie tam i rok temu to mnie delegowali na stanowisko kierownicze.

Szansa była świetna, a kasa jeszcze lepsza. Na coś takiego czekałem, a teraz był ostatni dzwonek, żeby skorzystać z okazji, bo za 7-9 lat planowałem już przejść na emeryturę. Pomyślałem sobie, raz kozie śmierć, i pojechałem.

Początkowo wynajmowałem mieszkanie, ale po pół roku stwierdziłem, że w sumie podoba mi się tutaj. Odnowiłem parę kontaktów, zyskałem paru nowych znajomych. Nie jestem specjalnie sentymentalny, ale po 37 latach wreszcie poczułem, że jestem we właściwym miejscu. Wcześniej mieszkamy w Poznaniu, ale odkąd rozstałem się z partnerką, niewiele mnie już tam trzymało. Zdecydowałem się na kolejny krok i postanowiłem kupić mieszkanie.

Canva

Znalazłem mieszkanie w dzielnicy znanej z dzieciństwa

Padło na moją rodzinną okolicę. Zacząłem przeglądać ogłoszenia z całej dzielnicy i moją uwagę przykuło szczególnie jedno. Jakaś agencja wystawiła mieszkanie na ul. Leśnej. Kiedyś na tej ulicy mieszkali moi rodzice. To właśnie na Leśnej przeżywałem pierwsze przyjaźnie i miłości jako młody człowiek, dopiero wkraczający w dorosłość.

Potem poszedłem na studia, a moi rodzice wyprowadzili się do innego miasta, kontakty w większości się pourywały. Najbardziej żal było mi rozstawać się z taką Anią K... W ostatniej klasie liceum podkochiwałem się w niej jak głupi, ona też patrzyła na mnie bardzo szczególnie. Powiedzieć, że między nami iskrzyło, to jak nic nie powiedzieć. Ale po wakacjach każde z nas poszło w swoją stronę, a ja do tej pory czasem zastanawiam się, co by było, gdyby. Ten rozdział nigdy nie został zamknięty.

Stwierdziłem, że mieszkanie warto by obejrzeć. Nie miałem czasu sam dogadywać się z właścicielami, więc kupno przez agencję było mi nawet na rękę i wydawało się najbezpieczniejszą opcją. Pal licho prowizję.

Mieszkanie na żywo bardzo mi się podobało, więc nie zastanawiałem się długo. Wynegocjowaliśmy cenę, a właściciel się zgodził. Pozostało spotkać się u notariusza i sfinalizować transakcję.

Gdy nadszedł dzień spotkania, był nieco podekscytowany, w końcu nie codziennie kupuje się lokum za setki tysięcy złotych. Pomyślałem, że wieczorem będę świętować, jak już będzie po wszystkim.

U notariusza spotkałem swoją miłość

U notariusza przeżyłem jednak niezłe zaskoczenie! Okazało się, że mieszkanie nie ma właściciela, ale właścicielkę, i to całkiem urodziwą. Nie mogłem uwierzyć własnym oczom, ale to była ona! Zmieniła nazwisko, niemniej z dokumentów wynikało, że jest po rozwodzie. Że też ja od razu nie skojarzyłem!

Na oglądaniu mieszkania nie była obecna, a nazwisko męża kompletnie nic mi nie mówiło. Ona była nieco mniej zdziwiona niż ja, zastanawiała się tylko, że to możliwe, czy to ten chłopak, którego kiedyś znała...

Podpisaliśmy dokumenty, przekazałem zapłatę i... Zamiast się rozejść znów każdy w swoją stronę, wyszliśmy od tego notariusza razem. Poszliśmy do kawiarni, żeby opowiedzieć coś o sobie nawzajem i o tych wszystkich latach. Straconego czasu nie nadrobimy, ale może tym razem ta historia skończy się inaczej. Ja jestem pełen nadziei, że nic nie dzieje się bez przyczyny, a już na pewno taki zbieg okoliczności. Trzymajcie kciuki!

Rafał