„Wszystko to zaczęło w końcu przynosić mi więcej szkody niż pożytku, a ja, zamiast cieszyć się nowym etapem w życiu, byłam coraz bardziej sfrustrowana. Oliwy do ognia dolewał mój mąż, który ciągle narzekał. Nie mógł zaakceptować, że prace remontowe potrafią się przeciągać, i zamiast wspierać mnie w tym wszystkim (jak przystało na partnera), stale wytykał mi błędy i niedociągnięcia. Nasze rozmowy przestały być konstruktywne, a coraz częściej kończyły się kłótniami i groźbami o rozwodzie”.
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Nie mogłam doczekać się tego etapu. Nie przypuszczałam, że to się tak skończy...
Nigdy nie przypuszczałam, że wykańczanie domu mogłoby kiedykolwiek spędzać mi sen z powiek. W trakcie budowy naszego wymarzonego gniazdka wprost nie mogłam się doczekać tego etapu, jednak gdy w końcu on nastąpił, żałuję, że się za to zabraliśmy. Nie ma co ukrywać, ze wykańczanie domu pochłania nie tylko mnóstwo pieniędzy, ale też czasu i energii. Każdy, kto ma ten proces za sobą, wie, że nie jest to zadanie ani łatwe, ani przyjemne. Wymaga wytrwałości i determinacji od wszystkich przyszłych domowników.
Wraz z mężem umówiliśmy się na prosty układ — on miał zająć się tym, żeby nasz dom stanął, z kolei ja tym, żeby jakoś wyglądał. Odkąd ja przejęłam pałeczkę i zaczęłam wykańczać nasze cztery ściany, każdego dnia musiałam mierzyć się z kolejnymi wyzwaniami — nie tylko decydować o wyborze odpowiednich materiałów czy kolorów ścian, ale również pilnować budżetu, który przekraczał założone ramy.
Musiałam rezygnować z wielu przyjemności, które wcześniej uważałam za oczywiste. Nie mówię tu tylko o wyjazdach na wczasy, ale też o spontanicznych wypadach z przyjaciółkami na pizzę czy do kina. Całe moje życie kręciło się wokół jednego — doprowadzenia domu do takiego stanu, żebyśmy mogli w końcu w nim zamieszkać.
To, co miało być dla nas nowym początkiem, stało się końcem...
Wszystko to zaczęło w końcu przynosić mi więcej szkody niż pożytku, a ja, zamiast cieszyć się nowym etapem w życiu, byłam coraz bardziej sfrustrowana. Oliwy do ognia dolewał mój mąż, który ciągle narzekał. Nie mógł zaakceptować, że prace remontowe potrafią się przeciągać, i zamiast wspierać mnie w tym wszystkim (jak przystało na partnera), stale wytykał mi błędy i niedociągnięcia. Nasze rozmowy przestały być konstruktywne, a coraz częściej kończyły się kłótniami i groźbami o rozwodzie.
Wykańczanie domu okazało się próbą dla naszego związku, która go dosłownie wykończyła. Niestety, nie zdaliśmy tego egzaminu. Wszystkie napięcia i frustracje, które towarzyszyły temu procesowi, stopniowo zaczęły zatruwać naszą relację, doprowadzając do najgorszego. Zamiast wspólnie cieszyć się planami na przyszłość, staliśmy się sobie zupełnie obcy.
Nawet gdyby stał się jakiś cud i zakończylibyśmy te wszystkie prace, wprowadzając się do wymarzonego doku, obawiam się, że nasz związek nie miałby już szans na powrót do starych, dobrych czasów. To, co miało być dla nas nowym początkiem, stało się końcem. Rozwodzimy się.
Paulina
