"Gdy się poznaliśmy z Małgosią, to ciągle wychodziliśmy do restauracji. Nie było okazji, aby się przekonać, czy umie gotować, a ona sama też nigdy nie kwapiła się, żeby zaprosić mnie do domu na obiad. Po ślubie już po kilku obiadach odkryłem, że marna z niej kucharka. Wszystko przesolone, niedoprawione, a co drugi obiad bez finezji. Wprawdzie nie oczekiwałem od niej, że będzie gotować mi frykasy rodem z restauracji z gwiazdką Michelina, ale no wiecie... Chciałoby się czasem zjeść coś innego niż schaboszczaka."
Publikujemy list naszego czytelnika. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Żona chyba nie czuje smaku
Zdecydowanie wolę jeść u mojej matki albo na stołówce w pracy. Nie wybrzydzam w domu, nie mówię, że coś mi nie pasuje, ale czasem zwyczajnie mam ochotę powiedzieć, że nie jestem głodny.
Tak, wiem, że mógłbym sam wziąć się do gotowania, ale póki co, to ja tylko pracuję, więc moja żona zajmuje się domem. I serio, robi prawie wszystko perfekcyjnie. Świetnie i szybko sprząta, dba o rośliny, prasuje koszule tak, że nieraz koledzy mi zazdroszczą. Zawsze ją chwalę za to i jestem wdzięczny, ale gotowanie to nie jest jej mocna strona. Problem w tym, że nie da się też przekonać, że mogłaby, np. gotować z książką kucharską, a jak kiedyś kupiłem jej voucher na kurs kulinarny, to go podarła i jeszcze na mnie nakrzyczała, że jak mogę jej coś takiego insynuować. Ona umie gotować i już!
Boję się jej powiedzieć prawdę
Tak więc codziennie jem z rzędu to samo albo co drugie danie wychodzi jakimś do niczego niepodobnym gulaszem. Nuda straszna, a jak przeglądam te wszystkie instagramy, to aż ślinka cieknie, jak widzę pyszne steki, makarony włoskie i potężne burgery. Do restauracji już też nie wychodzimy, a tylko dlatego, że żona się na mnie obraziła, gdy zasugerowałem jej, że zamiast niedzielnego obiadu, to może uczta w nowej knajpce...
Jak tylko cokolwiek powiem o jedzeniu, doprawieniu go, to od razu jest smutna i ma focha, aż do wieczora. A ja muszę ją przepraszać i błagać o wybaczenie. To się już robi chore...
Wiem, że nie mogę od niej oczekiwać czegokolwiek, ale czasem chciałbym pogadać bez obaw o to, że będzie smutna. Przecież mógłbym nawet jak by trzeba było pójść z nią na ten kurs kulinarny...
Remigiusz
