"Za młodych lat marzyłam, żeby mieć chłopca z gitarą... Pod spojrzeniem Grześka miękły mi kolana, ale los nie dał nam wtedy szansy. On wyjechał, a ja poznałam męża, zupełne przeciwieństwo tych młodzieńczych pragnień. Był realistą twardo stąpającym po ziemi. Kochał mnie i dzieci. Z nim przeżyłam 30 pięknych lat, do końca jego dni. Gdy zmarł, myślałam, że już więcej się nie zakocham. Ale pewnego dnia szłam ulicą i niespodziewanie zobaczyłam w tłumie znajomą twarz. Czyżby los się do mnie uśmiechnął..."
Grzesiek było moją szkolną miłością
Człowiek ułoży sobie życie i myśli, że już nic nie jest w stanie go zaskoczyć. I ja tak myślałam. Oczywiście, jak każdy, miałam młodzieńcze marzenia i niespełnione miłości, ale... przecież trzeba żyć, a nie oglądać się wciąż za siebie.
Choć potem miło czasem powspominać stare czasy, jak się miało naście lat. Ja najczęściej wspominałam Grzesia, który w naszej klasie grał najlepiej na gitarze. Na wszystkich ogniskach otaczał go zawsze wianuszek dziewcząt, zasłuchanych w melodyjny głos. Połowa dziewcząt z technikum za nim szalała!
Pod jego wzrokiem miękły mi kolana... Ale los nie dał nam wtedy żadnej szansy, bo Grzesiek musiał się wyprowadzić. Szkołę kończył już w innym mieście, a potem wyjechał za granicę. I ślad po nim zaginął.
Gdy wyjechał, ułożyłam sobie życie
Gdy mój obiekt pierwszych westchnień wyjechał, niedługo potem poznałam o kilka lat starszego Andrzeja. To właśnie Andrzej został później moim mężem. Był kompletnym przeciwieństwem tego lekkoducha z gitarą! Andrzej twardo stąpał po ziemi. Można było na nim polegać. Potrafił dbać o tych, których kochał.
Spędziłam z nim 30 pięknych lat. Mamy razem dwoje cudownych dzieci. Dopiero jego śmierć nas rozłączyła, ale widocznie tak miało być.
Gdy Andrzej odszedł na zawsze, długo nie mogłam się pozbierać. Nawet nie rozglądałam się za innymi mężczyznami, wydawało mi się to nie fair wobec siebie. Byłam sama już od 10 lat, gdy nagle na ulicy dostrzegłam znajomą twarz. Z naprzeciwka szedł mój Grzech!
Wpadłam na Grześka. Tym razem był ciąg dalszy
On też mnie poznał i od razu umówiliśmy się na kawę. Grzesiek już dawno nie grał w zespole, nie nosił też długich włosów. Miał za to siwy zarost i hiszpańską opaleniznę. Powiedział, że wrócił tydzień temu i zostaje tu na jakieś dwa miesiące.
Nazajutrz spotkaliśmy się znowu... I znowu... W końcu zaprosił mnie na kolację i przeciągnęło się aż do śniadania. Żartowałam sobie, że wieczór z Grzechem to nie grzech. W końcu oboje jesteśmy już dorośli, prawie na emeryturze! Poza tym - jesteśmy wolni. Nikt nie ma prawa nas oceniać.
Myślałam, że dostałam od losu drugą szansę, ale teraz mam wątpliwości. Pod koniec pobytu okazało się, że Grzesiek zapomniał mi powiedzieć najważniejszego - ma za granicą rodzinę. Odkryłam to przypadkiem i od razu zapytałam, a on się nie wyparł. Powiedział, że z żoną mu się nie układa, myśli o rozwodzie i powrocie do Polski.
Póki co jednak wciąż formalnie jest mężem tamtej kobiety, a mnie chamsko oszukał. Nigdy nie stanęłabym między dwojgiem ludzi, wiedząc, że są razem! Gdybym wiedziała, nie pozwoliłabym sobie na tyle.
Teraz nie wiem, kiedy mówił prawdę i czy rzeczywiście robić sobie nadzieje...
Kornelia
