"Antonio poznałam na pierwszym roku studiów. Był ode mnie starszy i przyjechał na pół roku w ramach Erasmusa do Polski. Od razu mi się spodobał i to z wzajemnością. Zdawałam sobie sprawę, że taka relacja nie miałaby szansy na to, żeby przetrwać. Przecież taki Włoch nie przeprowadziłby się dla mnie do szaro-burej Polski. Ale pod namową koleżanek postanowiłam zaszaleć i poszłam z nim na randkę. Już przed wejściem do restauracji mnie zszokował swoim brakiem manier!"
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Antonio śnił mi się po nocach
Był przystojny, miał przepiękne, bujne włosy i po prostu - miał to coś. Chociaż długo nie chciałam się z nim umówić, to w końcu uległam z myślą, że może uda się jakoś tę relację zatrzymać na dłużej. Nie miałam jakoś zwyczaju umawiać się z facetami z zagranicy, bo wiedziałam, że gdyby to jednak wypaliło, to nie będę mogła się wyprowadzić jeszcze przez kilka lat z Polski. Koleżanki z roku zauważyły jednak, że Antonio bardzo się mną interesuje i wprost wyprosiły mnie, żebym z nim wyszła na jakąś kawę, czy do klubu.
Stało się. Umówiliśmy się na sobotę. W nocy przed randką przyśnił mi się i pomyślałam, że to znak. Na początku było nieźle. Przyjechał po mnie wynajętym samochodem, pojechaliśmy do restauracji. Tuż przed wejściem do drogiego lokalu, zszokowałam się.
Myślałam, że jest niewychowany
Antonio wszedł do środka pierwszy, zamiast uchylić mi drzwi i zaprosić mnie do środka. Nerwowo się rozglądał, tak jakby się czegoś obawiał. To wzbudziło we mnie jakiś niesmak. Ale pomyślałam, że może się zestresował. Zaczęliśmy jeść, ale jakoś zepsuł mi się nastrój. Ta sytuacja sprzed restauracji cały czas siedziała mi w głowie.
Antonio szybko to zauważył i zapytał, czy zrobił coś nie tak, że nagle tak mi zrzedła mina. Opowiedziałam mu szczerze o tym, co myślę. Wybuchł śmiechem i wprost nie mógł się uspokoić.
Poczułam się niezręcznie, że wyśmiewa moje obawy i zabrałam swoją torebkę, marynarkę i udałam się do wyjścia. Czekając na zewnątrz na taksówkę, po chwili przybiegł Antonio i klęknął na kolana, przepraszał mnie i całował po rękach. Powiedział, żebym się nie denerwowała i wyjaśnił swoje zachowanie:
Ela, to nie tak, że nie umiem się zachować. To nasz włoski zwyczaj, którego w Polsce nie ma. Wchodzimy pierwsi, żeby chronić partnerkę. Gdyby coś się stało, to będę mógł Cię obronić.
Te słowa mnie rozczuliły, a ja poczułam się... głupia. Nie znałam jego zwyczajów, więc wyszłam na księżniczkę.
Wieczór jednak skończył się pozytywnie, a ja... tzn. My już niedługo bierzemy ślub. W słonecznej Toskanii. Mało brakowało, a skreśliłabym go na zawsze!
Elżbieta
