"Klasyczne wesela nie sprzyjają singlom... Wszystkie zabawy są dla par, a wszystkie ciotki i zamężne, dzieciate kuzynki rzucają się z pytaniami, czemu jeszcze nie mam chłopaka i kiedy w końcu będę miała! Chciałam uniknąć tego gadania i uknułam chytry plan... lecz nie wszystko poszło po mojej myśli".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Na wesela przychodziłam sama. To była porażka
Wesele w naszej rodzinie to najlepsza okazja do tego, by wszyscy ciekawscy krewni zaktualizowali swoją bazę danych - kto, co, z kim i dlaczego... Zwłaszcza jeśli chodzi o tych z młodszego pokolenia, tak jak ja.
Do ten pory na wesela przychodziłam sama i na każdej takiej imprezie zawsze spotykało mnie to samo - musiałam się dziesięć razy wyspowiadać każdej ciotce, kuzynce i stryjence z mojego stanu matrymonialnego i wytłumaczyć, dlaczego wciąż nie mam chłopaka.
One w moim wieku już miały męża i dzieci! Albo właśnie mają niemowlaka w domu... A ja? 31 lat i nawet faceta nie mam. Potem mi biadolą albo próbują swatać z synami sąsiadów albo fajnymi kolegami męża...
Raz ciotka Terenia nawet wcisnęła mi numer telefonu do jednego takiego, co to się rozwiódł dwa lata temu i teraz jest sam... Podziękowałam, ale oczywiście, nie skorzystałam.
W konkursach i zabawach weselnych też zazwyczaj nie biorę udziału, bo często są dla par albo dla pijących. A ja nie jestem ani jednym, ani drugim. To samo z tańcem... Jak ludzie bawią się w parach, a nie ma innego singla/singielki na parkiecie, to ja w końcu siadam przy stole i czekam na inną piosenkę.
Postanowiłam iść na wesele z wynajętym chłopakiem
Tym razem postanowiłam zagrać im na nosie i przyjść z facetem. I to z takim facetem, żeby wszystkim plotkarom kopary opadły! Przynajmniej będę się dobrze bawić, a one dadzą sobie spokój z tymi pytaniami, czemu wciąż jestem sama.
Dałam więc ogłoszenie w internecie, że szukam towarzysza na wesele. Najchętniej mniej lub bardziej profesjonalnego tancerza. Zgłosiło się paru chętnych, wybrałam jednego, umówiliśmy się w kawiarni, dogadaliśmy stawkę, podpisaliśmy umowę i voila.
Na parkiecie zrobiliśmy furorę! Adam wymiatał... Do tego był bardzo szarmancki i naprawdę umiał zachować się w towarzystwie. Gdy pocałował ciotkę Terenię w rękę, o mało nie zemdlała z wrażenia. Poza panną młodą i moimi rodzicami kompletnie nikt nie wiedział, że Adam nie jest moim chłopakiem... Cudownie wpasował się w rolę.
Pomysł był genialny, ale do czasu, aż ciotka Lidka złapała mnie przed drzwiami do toalety... Nie zgadniecie! Znów się zaczęło... Tym razem z innymi pytaniami - kiedy ślub? Kiedy dzieci? A ile dzieci? I tak dalej...
O, masakra... Chciałam uniknąć gadania, a one najzwyczajniej w świecie przeszły do kolejnego etapu! Głupia ja...
Ale wiecie co, nie żałuję, że poszłam z Adamem. Bawiłam się świetnie, a koniec końców, stała się rzecz nieprzewidziana. Kiedy mój partner odwiózł mnie do domu i chciałam się rozliczyć zgodnie z umową, on... odmówił! Powiedział, że nie byłoby to uczciwe... On nie jest z zawodu tancerzem, za to bawił się świetnie.
A tak naprawdę linka do mojego ogłoszenia podesłała mu ciotka Terenia. Gdzieś przypadkiem trafiła na ten wpis i skojarzyła termin, miejsce i moje kolczyki, bo tylko je było widać na zdjęciu... Nieprawdopodobne.
Za tydzień znów się z Adamem widzimy...
Martyna
