"Miałam nadzieję, że dam sobie spokój już z tą sytuacją, ale niestety nadal mnie trzęsie i co chwilę o tym myślę. Moja córka Julka chodzi do pierwszej klasy podstawówki, więc niestety nie miałam wcześniej doświadczeń z tą placówką. Pewnego dnia przyszła do mnie córeczka i powiedziała, że u niej w szkole robią zbiórkę pieniędzy, z której powstaną paczki pomocy dla biednych dzieci. Ja niestety nie miałam drobnych, więc nie dałam jej nic. Kiedy następnego dnia Julka wróciła ze szkoły i powiedziała, co się stało, srogo pożałowałam swojego błędu".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Pomoc pomocą, ale szanować się wzajemnie też trzeba
To była pierwsza tego typu akcja, z jaką przyszło mi się zmierzyć. Wcześniej nigdy córka nie prosiła o pieniądze na cel charytatywny i nie wiedziałam też, jakie są tradycje w tej szkole. A okazało się, że są. W połowie grudnia Julka przyszła ze szkoły i powiedziała, że potrzebuje, bym jej dała kilka złotych, bo w szkole robią zbiórkę.
Od słowa do słowa okazało się, że jest to duża szkolna akcja, w którą angażują się dzieci ze wszystkich klas. Chodzi w niej o to, by uczniowie dzielili się z innymi poprzez zbiórkę pieniędzy, a ta kwota zostanie przekazana na dzieci z biednych rodzin, które nie stać na przygotowanie świąt Bożego Narodzenia.
Pieniądze miały być przeznaczone na jedzenie i ogólnie organizację świąt. Ja niestety tego dnia nie miałam pieniędzy w drobnych, a że już było ciemno, to przyznam szczerze, że nie chciało mi się iść do sklepu, kupić cokolwiek, by je rozmienić. Tak więc powiedziałam córce, że niestety nie mam.
Myślałam, że sprawa zamknięta, a tu taka niemiła sytuacja mnie spotkała...
Córka wróciła z płaczem ze szkoły
Następnego dnia Julka wróciła z płaczem ze szkoły. Kiedy więc kazałam jej powiedzieć, co się stało, to ta wyznała, że Pani przy wszystkich dzieciach powiedziała, że ona jedyna nic nie przyniosła i przez nią dzieci, na które zbierali pieniądze, będą głodne i nie będą miały świąt.
Starałam się wytłumaczyć córce, jak mogłam, że tak wcale nie jest. Nawet zrobiłam razem z nią paczkę i zawiozłam ją do jednego z punktów pomocowych w mieście, aby i Julka mogła się włączyć w pomoc dla biednych. Jednak do nauczycielki miałam żal.
Tak więc poszłam do dyrektora placówki na skargę. Powiedziałam, co mi leży na sercu i jak ja to wszystko widzę. Przy okazji dowiedziałam się, że został w szkole zorganizowany konkurs między klasami, ile kto zbierze. Właśnie dlatego nauczycielka tak bardzo "cisnęła" na te datki, by mogła zostać pochwalona przez resztę.
Alina
