"Przepisałam na córkę mieszkanie. Zamiast mi podziękować, stwierdziła, że jest za małe i za ciemne"

Publikujemy list naszego czytelnika. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.

Chcieliśmy pomóc córce i daliśmy jej mieszkanie

Tego się po Iwonce nie spodziewałam! Zawsze była moim oczkiem w głowie i upragnioną córeczką. Jest moim najstarszym dzieckiem - mam jeszcze dwóch synów, między nią a chłopcami jest 7 lat różnicy.

A ponieważ chłopcy uczą się jeszcze w szkole, w tym roku zdają maturę i mieszkają jeszcze z nami, oboje z mężem zdecydowaliśmy, że na razie nie będziemy nic na nich przepisywać. Dopiero w przyszłości, gdy będą tego potrzebować.

Co innego Iwona. Rok temu wyszła za mąż i właśnie spodziewa się pierwszego dziecka. Strasznie się cieszyłam, że będę mieć wnuka albo wnuczkę... Sen z powiek spędzało mi tylko to, gdzie młodzi będą mieszkać.

Na razie wynajmują od kogoś kawalerkę, płacą za to jak za zboże, a nie zanosi się, żeby ceny na rynku mieszkaniowym w najbliższym czasie spadły. Wręcz przeciwnie, jak patrzę na czynsze i ceny sprzedaży mieszkań, to aż się łapie za głowę. Ci ludzie chyba całkiem powariowali.

Iwonkę i jej męża jeszcze długo nie będzie stać na to, żeby wziąć kredyt na coś własnego. Dlatego postanowiliśmy im pomóc. Wzięłam swojego Heńka i razem poszliśmy do notariusza, żeby przepisać na córkę mieszkanko, która miałam jeszcze po babci.
Canva

Myśleliśmy, że będzie zadowolona z prezentu

Metraż wydawał mi się w sam raz na trzyosobową rodzinę. Tam są trzy pokoje i 46 metrów kwadratowych, z tym że do lekkiego remontu. Fakt, że to mieszkanie do tej pory zarabiało na nas czynsz, bo wynajmowaliśmy je obcym ludziom, ale naszym lokatorom udało się dostać kredyt i miesiąc temu wyprowadzili się na swoje.

To był idealny moment, żeby moja ciężarna córka z mężem wprowadzili się tam. Nie musieliby wydawać tyle co miesiąc na potrzeby mieszkaniowe i mogliby odłożyć trochę oszczędności. Ja i Heniek i tak sobie poradzimy bez pieniędzy z tego wynajmu. A jak chłopcy dorosną, to kiedyś dostaną na pół to większe mieszkanie, nasze, które teraz zajmujemy.

Jak pomyśleliśmy, tak zrobiliśmy. Po sfinalizowaniu wszystkiego daliśmy młodym klucze. Ze zdziwieniem obserwowałam, że byli umiarkowani szczęśliwi, ale wydawało mi się, że to z szoku, że dostali taki prezent!

Córka narzeka, że mieszkanie się jej nie podoba

Klapki z oczu opadły mi dopiero wczoraj. Wracałam z pracy i wpadłam do nich na popołudniową kawę. Zapytałam, jak się im mieszka, a ich odpowiedź mnie zszokowała!

Iwonka stwierdziła, że strasznie tu ciasno i ponuro, mieszkanie jest ciemne, a ten metraż im ciąży. Poza tym ona tak kocha wylegiwać się w wannie, a tutaj ma tylko stary prysznic do remontu...

Nie mogłam uwierzyć własnym uszom. Zamiast być wdzięczną matce ojcu, że została za nic mieszkanie, to ta jeszcze narzeka! Niesamowite, czego ci młodzi oczekują... Chcę się im pomóc, a tu taka zapłata!

Mało tego, na koniec pan domu dodał, że póki co obleci, remontu robić nie będą, bo szkoda kasy. Zresztą, za drogo by to wyszło... Przemieszczają tutaj jakiś czas, a jak wyjdą na prostą, to sprzedadzą tę norę i kupią sobie coś lepszego. Wyszłam stamtąd prawie z płaczem. Żałuję, że przepisaliśmy im to mieszkanie. Jak to teraz odkręcić?

Jadwiga