"Jestem kompletnie zażenowana moją teściową i moim mężem. Dopiero co wyszłam ze szpitala z małym Filipkiem w nosidełku, a już teściowa planuje mój powrót do pracy. Cały czas powtarza, że ona w moim wieku to pracowało, żeby na chleb było i dzieci wychowywała, że czasu na odpoczynek nie było i, że to wstyd tak w domu siedzieć. Mój mąż nie lepszy - wtóruje matce, aż miło! Na pewno nie wrócę do pracy przez najbliższy rok, to moje pierwsze dziecko i chcę się na nim skupić w stu procentach!"
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Radość z narodzin Filipka nie trwała zbyt długo
Przez ostatnie tygodnie byłam zachwycona przyjściem na świat mojego pierwszego dziecka - synka Filipka. Jednakże jeszcze nie doszłam do siebie po porodzie, a w domu zaczęły się napięcia. Moja teściowa, Elżbieta, była zdeterminowana, abym wróciła do pracy jak najszybciej.
Przecież już się zregenerowałaś po porodzie! Musisz wrócić do pracy, abyś się nie rozleniwiła. To nie jest czas na lenistwo!
Czuła się zaniepokojona i zraniona takimi słowami. Tym bardziej bolały mnie słowa, że ona w moim wieku to nie odpoczywała, tylko pracowała ciężko na chleb. Najbardziej przegięła, gdy ze złością wykrzyczała:
Mój syn nie będzie was utrzymywał. Ty też musisz pracować...
Chcę być matką na serio, a nie z doskoku
Chciałam poświęcić pierwszy rok życia swojego dziecka na pełne zaangażowanie i opiekę nad nim. Nie rozumiałam, dlaczego teściowa tak nalegała na jej powrót do pracy tak szybko. Co gorsza, mój mąż, Piotr, wydawał się wspierać słowa matki.
Kochanie, może warto posłuchać mamy w tej kwestii. Nie chcemy, żebyś straciła pracę albo umiejętności zawodowe przez ten czas.
To było niedopuszczalne, co mówił mój mąż. Miałam własne plany i cele dotyczące macierzyństwa, a wsparcie męża było kluczowe. Postanowiłam rozmówić się z Piotrem i wytłumaczyć mu moją wizję:
To jest nasz pierwszy rok z dzieckiem. Chcę być obecna dla niego, nauczyć się być dobrą matką, spędzić czas z nim. To dla mnie ważne, abyśmy razem budowali naszą rodzinę.
Mój mąż niby przytaknął, ale mam wrażenie, że kompletnie mnie nie rozumie, a ponadto mówi, że powrót do pracy dobrze mi zrobi. Nie umiałabym tak zostawić mojego maleństwa w rękach teściowej i wrócić do biura, bo ktoś tak chce. Dziwię się mężowi, że nie zależy mu, abym zajęła się dobrze małym, tylko myśli o pieniądzach, czy lepszej posadzie...
Będę zawzięta i najbliższe miesiące wykorzystam na to, aby cieszyć się byciem matką. A mój mąż, liczę, że nas utrzyma i zrozumie, że to trochę przesada...
Helena
