"Zawsze miałem dobry kontakt z panem Stanisławem, moim sąsiadem. Starszy pan świetnie sobie radził jak na swój wiek. Nie zostało mu wielu bliskich krewnych. Jego jedyny syn zmarł na serce jeszcze jako młody mężczyzna, a dwoje wnuków mieszkało w mieście oddalonym o 20 km. Co jakiś czas go odwiedzali i pomagali mu, ale pan Stanisław postanowił sprawdzić, czy robią to bezinteresownie".
Publikujemy list naszego czytelnika. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Pan Stanisław został sam. Odwiedzały go wnuki
Pan Stanisław jest moim sąsiadem i ojcem mojego dobrego kolegi. Ma już prawie osiemdziesiątkę na karku, ale mimo to radzi sobie bardzo dobrze. Tak się złożyło, że od czterdziestu paru lat mieszkamy obok siebie. Kiedyś przyjaźniłem się z Tadkiem, jego jedynym synem. Razem chodziliśmy do szkoły i spędzaliśmy wolny czas na podwórku.
Później Tadek wyprowadził się do miasta. Poszedł na studia, założył rodzinę, ale nie było mu dane długo cieszyć się szczęściem. Zmarł na serce jeszcze jako młody mężczyzna.
Osierocił dwójkę dzieci, które samotnie wychowywała jego żona. Z tego, co wiem, pan Stanisław jej pomagał, na ile był w stanie. Pilnował dzieci, brał je na wakacje. Był dumny ze swoich wnuków, a wnuki chętnie przyjeżdżały. Ale potem z dzieci zmieniły się w nastolatki i kontakt się rozluźnił...
Teraz Dorota i Jasiek są już dorośli. Mają swoje sprawy, ale nie zapomnieli o swoim dziadku. Widuję ich czasem, gdy przyjeżdżają odwiedzić mojego sąsiada. Dorota chyba niedawno została mamą, a Jasiek szykuje się do wesela. Z tego, co zauważyłem, od jakiegoś roku zintensyfikował wizyty u pana Stanisława. Coś tam nawet wspominał o przeprowadzce dziadka do miasta?
Pan Stanisław postanowił przetestować wnuki
Pan Stanisław martwił się od jakiegoś czasu, kto odziedziczy po nim dom i ziemię. Nie był pewny, czy Jasiek odwiedza go tak często dlatego, że się o niego martwi, czy po prostu na coś liczy... Za to Dorota chętnie rozmawiała ze swoim dziadkiem przez telefon, choć nie zawsze mogła przyjechać. Ciąża dawała jej w kość, a teraz od miesiąca była z maluszkiem w szpitalu.
Pan Stanisław zachodził w głowę, jak to rozwiązać sprawiedliwie. Nie chciał ryzykować, że majątek zostanie podzielony między wnuki. Poza tym sam miał siostrę i brata (już nieżyjących), a oni mieli swoje dzieci.
Przyszedł do mnie pewnego dnia i powiedział, że wymyślił sposób, by przekonać się, komu zapisać spadek. Za moją (niezbyt chętną) rozgłosił wśród swoich krewnych, że przepisał wszystko na mnie. Niektórzy byli zbulwersowani!
Jednak Dorota przyjęła tę wiadomość spokojnie. Zaakceptowała i uszanowała decyzję swojego dziadka. Zapytała, co poza tym u niego słychać. Powiedziała, że się stęskniła, ale jeszcze nie wie, kiedy będzie znów mogła go odwiedzić, póki maluszek nie dojdzie do siebie. Wtedy na pewno chętnie pozna pradziadka!
Jasiek... natychmiast przyjechał i zaczął robić dziadkowi wyrzuty, jak on mógł oddać wszystko obcemu, skoro ma bliskich krewnych! Przecież dziadek wiedział, że ten dom bardzo by się przydał wnukowi na nową drogę życia. Dorota ma dwupokojowe mieszkanie jej męża, a Jasiek? Został z ręką w nocniku... A tak się starał! Nawet opiekę chciał dziadkowi załatwić...
To wystarczyło mojemu sąsiadowi. Cóż, gdy pan Stanisław w końcu naprawdę poszedł do notariusza, żeby rozdysponować swój majątek, wiedział już, co ma zrobić. Przepisał wszystko na wnuczkę, która naprawdę go kochała.
Mirek
