"Sama nie wiem, jak to wyszło. Na początku to był przypadek, ale później stwierdziłam, że może dobrze się stało. Rafał oczywiście zdawał sobie sprawę z istnienia tego mieszkania, ale był pewny, że należy ono do moich rodziców, a nie do mnie, a ja nie wyprowadzałam go z błędu. Teraz po latach stwierdzam, że bardzo dobrze zrobiłam!"
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Dostałam mieszkanie po babci
Gdy miałam 27 lat, swoje już w życiu przeżyłam i wiedziałam, że miłość przychodzi i odchodzi, a mężczyzna nigdy nie może być dla kobiety całym światem. Kobieta musi być przede wszystkim niezależna, choćby nie wiem, co — to zawsze było i jest do dzisiaj moje motto życiowe.
Miałam zaoszczędzonych kilka groszy i zbierałam na swoje mieszkanie. Nagle zmarła moja babcia i zostawiła po śmierci dla mnie miły prezent — okazało się, że swoje mieszkanie przepisała dla mnie!
To było niewielkie mieszkanie w starym budownictwie. Mieszkanie wiele przeszło i nie było nowoczesne, za to było w centrum miasta, idealne na wynajem dla studentów. Stwierdziłam, że tylko je trochę odświeżę i wynajmę, sobie zaś kupię nowe mieszkanie na kredyt. Tak też zrobiłam. Miałam oddzielne konto, na które spływały opłaty za mieszkanie.
Mój ukochany miał jedną ważną wadę
Gdy poznałam mojego przyszłego męża Rafała, miałam 30 lat i już trochę grosza oszczędności. Rafał zrobił na mnie niesamowite pierwsze wrażenie. Był przystojny, elokwentny, oczytany i piekielnie inteligentny. No, prawie ideał!
Niestety miał jedną bardzo poważną wadę — nie przywiązywał wagi do pieniędzy, a te ewidentnie się go nie trzymały. Widziałam, że lubi wydawać pieniądze na siebie — lubił kupować sobie markowe ciuchy, buty i perfumy. Ledwo co zarobił, od razu to wydawał.
Miał też niezliczone pomysły na swoją karierę! Ciągle wymyślał jakiś świetny pomysł na firmę, który za chwilę spalił na panewce.
Któregoś wieczoru zwierzył mi się, że nie ma praktycznie żadnych oszczędności! Zatkało mnie i chyba wtedy zaświeciła mi się lampka w głowie! Stwierdziłam, że nie skreślę go tylko dlatego, że nie ma oszczędności, tym bardziej że ja finansowo radziłam sobie całkiem nieźle, ale też będę go trochę "pilnować".
Przekonałam Rafała, by znalazł sobie jakąś stałą pracę, zamiast co chwilę kombinować i ustatkował się, zamiast marzyć, a on o dziwo mnie posłuchał! Rafał był ode mnie o 5 lat starszy, a dopiero w wieku 35 lat znalazł sobie pierwszą stałą pracę!
Gdy mi się oświadczył, przyjęłam pierścionek! Byłam pełna nadziei, że przy mnie mój małżonek zmieni swoje przyzwyczajenia i trochę spoważnieje, nie tracąc przy tym swoich atutów. Ustaliliśmy, że po ślubie ja sprzedam swoje mieszkanie, my zaś kupimy dla siebie większe mieszkanie na kredyt i tak też zrobiliśmy.
Nie powiedziałam mężowi, że mam drugie mieszkanie
Sama nie wiem, jak to wyszło, że nie powiedziałam mężowi, że mam drugie mieszkanie. W załatwianiu spraw związanych z wynajmem mieszkania po babci pomagała mi mama. Rafał oczywiście zdawał sobie sprawę z istnienia tego mieszkania, ale był pewien, że należy ono do moich rodziców, a nie do mnie.
Na początku to był więc przypadek, a później stwierdziłam, że może jednak dobrze się stało i nie wprowadzałam męża z błędu.
Niemal od razu po ślubie zaszłam w ciążę. Do tej pory byłam bardzo aktywna, a nagle musiałam zwolnić. Gdy siedziałam w domu z dzieckiem, brakowało mi pracy, tym bardziej że Rafała ciągle nie było w domu! Znikał na całe dni i wracał dopiero wieczorami i nie pomagał mi przy nowo narodzonym synku.
Myślałam, że to minie, ale z czasem było coraz gorzej. Ja w końcu wróciłam do pracy, niestety z mężem coraz bardziej oddalaliśmy się od siebie. Po 3 latach takiego życia powiedziałam dosyć i wniosłam pozew o rozwód!
Wtedy dopiero okazało się, że mój mąż jest bankrutem! W tajemnicy przede mną zaciągnął olbrzymi kredyt i założył własną firmę! Okazuje się, że przez 3 lata mnie okłamywał! W tym kontekście moje małe kłamstewko nie wydawało się wcale takie groźne...
Całe szczęście, że nie mieliśmy wspólnoty majątkowej. Po rozwodzie musieliśmy sprzedać swoje mieszkanie. Mężowi nie zostały praktycznie żadne pieniądze, bo wszystko przeznaczył na spłatę swoich długów!
Dopiero wtedy stwierdziłam, że bardzo dobrze zrobiłam, że nie powiedziałam mężowi, że mam drugie mieszkanie, które w dodatku zarabia na siebie. Po rozwodzie mogłam pozwolić sobie na kupno nowego mieszkania, w którym zamieszkałam z synem. Inaczej zostałabym z niczym!
33-latka po rozwodzie
