„Moja żonka to ma pomysły! Nie dość, że wymyśla porządki zgodnie z jakimś harmonogramem, to ostatnio stwierdziła, że za mało się angażuję w wychowanie dzieci. W związku z tym postanowiła podzielić między nas opiekę nad dziećmi. Zrobiła to jednak w bardzo niesprawiedliwy sposób! Czuję, że dłużej tak nie dam rady... Pomocy!”
Publikujemy list naszego czytelnika. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
W moim domu rodzinnym tata był inaczej traktowany. Szczęściarz!
Mam 35 lat, ale okropnie tęsknię za beztroskimi czasami dzieciństwa. Żadnych obowiązków, wymagań, czy rozkazów. Oj, kiedyś to było! Z perspektywy czasu zazdroszczę też mojemu tacie, który w domu rodzinnym był traktowany zupełnie inaczej.
Po powrocie z pracy mógł zająć się odpoczynkiem. Mama czekała na niego z ciepłym obiadem, no i w domu było wysprzątane na błysk, więc szczęściarz nie musiał robić zupełnie nic. Nie to, co ja, bo moja żonka to ma koszmarne pomysły.
Na początku wymyśliła, że wprowadzi harmonogram, zgodnie z którym będziemy na zmianę robić porządki w domu. Raz na dwa tygodnie wszystko jest na mojej głowie — od odkurzania, poprzez mycie podłóg, aż po szorowanie toalety. Do tego codziennie dyżury przy garach — zarówno przy gotowaniu, jak i zmywaniu. Przecież to istny horror!
Żona uznała, że za mało się angażuję w wychowanie dzieci
Kiedy moja żona wróciła do pracy, uznała, że jednak za mało angażuję się w wychowanie naszych dzieci. No i wymyśliła sobie kolejny harmonogram, w którym niby sprawiedliwie podzieliła opiekę nad brzdącami — naszą czteroletnią córą i półtorarocznym synkiem. Ona jest odpowiedzialna za wychowanie córki, a ja synka. Poza tym spędzamy dużo czasu wspólnie, a podział ten dotyczy tylko obowiązków typu karmienie, higiena i tak dalej.
Mimo wszystko żona stwierdziła, że sama nazmieniała się dużo pampersów przy Izie, a więc nadszedł czas, żebym i ja zajął się tym samym przy Szymonku. Ja jednak uważam, że to co najmniej nie fair! On jest młodszy, więc potrzebuje mamy! Zresztą jest bardziej wymagający. Nie dość, że nie załatwia się jeszcze do nocnika, to trzeba mu gotować jakieś kaszki, pilnować tego całego rozszerzania diety... Izunia jest starsza, je już wszystko, nie wybrzydza i potrafi się sama sobą zająć. W dodatku nie potrzebuje aż tyle uwagi, co Szymek.
Jestem załamany i czuję, że dłużej tak nie dam rady. W końcu oszaleję! Własnemu mężowi zgotować taki los? Moja żona mogłaby sama zająć się opieką nad młodym, przecież nabyła sporo doświadczenia przy Izie! Na pewno szłoby jej to dużo sprawniej niż mnie. Masakra...
Olaf
