"Pode mną mieszka samotny starszy pan. Nie zauważyłem, żeby ktokolwiek go odwiedzał... Dzieci, o ile je miał, zostawiły go samego, a jemu było coraz trudniej. Przypominał mi mojego tatę, którego straciłem, będąc jeszcze dzieckiem. Z przyjemnością pomagałem mu, gdy tego potrzebował albo po prostu chciał z kimś pogadać... Od dwóch lat zabierałem go ze sobą na Wigilię i Wielkanoc do mojej rodziny. Nie spodziewałem się, że tak mi się odpłaci".
Publikujemy list naszego czytelnika. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Zaprzyjaźniłem się ze starszym sąsiadem z dołu
Pan Henryk jest miłym i skromnym starszym człowiekiem. Mieszkamy w tej samej klatce, on na parterze, ja na piętrze. Gdy wprowadzałem się tutaj cztery lata temu, początkowo mówiliśmy sobie tylko "Dzień dobry" na schodach. Jednak dość szybko zauważyłem, że staruszek często przesiaduje na ławce pod blokiem, podpierając się laseczką. Nic więcej nie robił, po prostu siedział...
Pewnego dnia zapytałem, czy mogę przysiąść się do niego, a on się zgodził. Powiedział mi wtedy, że wychodzi posłuchać szumu ulic i powspominać. W wieku 88 lat szukał już głównie spokoju. Telewizja go nudziła, syn za granicą, tam znalazł żonę i założył rodzinę; czasami tylko dzwoni... Chciał wziąć ojca do siebie, ale pan Henryk kategorycznie się na to nie zgodził. Przeprowadzić się do innej dzielnicy, może do innego miasta - to jeszcze zdołałby uczynić, ale nie na inny kontynent! Kto odwiedzałby grób jego żony i zostawiał świeże kwiaty, gdyby on na starość został kowbojem?
Pan Henryk lubił i umiał opowiadać, tylko nie miał komu. Ja z kolei nie miałem dziewczyny, wynajmowałem mieszkanie sam i po pracy też zwykle miałem trochę wolnego czasu. Tak zaczęła się nasza przyjaźń.
Pomagałem mu. Traktowałem go jak ojca
Często pomagałem mojemu sąsiadowi. Gdy jechałem na zakupy, regularnie kupowałem też rzeczy dla niego według sporządzonej przez niego listy. Poumawiałem mu też wizyty u lekarza i zawoziłem do przychodni, bo sam to zaniedbał. Choć jak na ten wiek, i tak był w świetnym zdrowiu, ale poruszał się wolno i podpierał na swojej laseczce.
Polubiłem go bardzo, zwłaszcza że trochę przypominał mi ojca, który zostawił nas w dzieciństwie. Odszedł i pewnego dnia nie wrócił. Ale pan Henryk tu był i nie zamierzał nigdzie się ruszać. Zauważyłem, że i on traktuje mnie jak przyszywanego syna.
Mało tego, po dwóch latach zaproponowałem, żeby jechał ze mną na święta do mojej mamy, zamiast iść na Wigilię dla potrzebujących... Początkowo się wykręcał, ale nalegałem, aż w końcu się zgodził. Od tamtej pory zawsze zabierałem go ze sobą na Wigilię i Wielkanoc.
Gdy zapadł na zapalenie płuc, to ja wzywałem do niego karetkę w środku nocy. Obudził mnie wtedy jego kaszel, wydawał mi się bardzo niepokojący, dlatego pognałem na dół i okazało się, że słusznie, bo pan Henryk miał trudności z oddychaniem.
Pewnego dnia sąsiad zaskoczył mnie propozycją
Pewnego dnia, gdy pan Henryk doszedł już do siebie, zaprosił mnie na dół na herbatę. Powiedział, że rozmawiał ostatnio z synem o ważnych sprawach i obaj ustalili, co następuje. Jego syn zgodził się, by nie rościć sobie praw do mieszkania taty... Powiedział, że ułożył sobie życie za Oceanem i na pewno już nie wróci, a nieruchomość w Polsce więcej warta jest tutaj, niż tam w dolarach... Dla niego to nawet lepiej, że nie będzie musiał się tym zajmować.
Pan Henryk uznał więc, że w zamian za opiekę podaruje mi w darowiźnie swoje mieszkanie. Oczywiście, będzie mógł tu zostać aż do końca... Zapytał, kiedy możemy iść z tym do notariusza. Przyznam, że jestem zszokowany. Z jednej strony jestem bardzo wzruszony, bo nie oczekiwałem takiej odpłaty, z drugiej - sam nie wiem, czy to wypada przyjąć tak wielki prezent... Bo odpowiedzialność za tego człowieka wziąłem na siebie już dawno.
Piotr, 40 lat
