„Dobrze wiem, że byłam nieplanowanym dzieckiem moich rodziców, a mama urodziła mnie, mając zaledwie 18 lat. Każdemu mogło się zdarzyć! Teraz gdy ja mam 25 lat, a ona 43, okazało się, że obie jesteśmy w... błogosławionym stanie. Początkowo myślałam, że to jakiś marny żart, ale po chwili mama pokazała mi wyniki badań potwierdzające ciążę. Ja chyba oszaleję!”
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Rodzice zaliczyli wpadkę
Nieco ponad 25 lat temu moi rodzice zaliczyli wpadkę, której efektem jest moja obecność na tym pokręconym świecie. Zdaję sobie sprawę, że byłam ich nieplanowanym dzieckiem, a mama urodziła mnie, mając zaledwie 18 lat. No tak, każdemu się mogło zdarzyć! Mimo wszystko podziwiam ją, że skończyła liceum i poszła na studia, a następnie otworzyła swoją firmę, która funkcjonuje aż do dziś.
Teraz gdy ja mam 25 lat na karku, a ona 43, okazało się, ze obie jesteśmy w... błogosławionym stanie. Kiedy mi o tym powiedziała, z początku byłam przekonana, że to jakiś marny żart, a tata-śmieszek stoi gdzieś obok ze swoim smartfonem i wszystko nagrywa z ukrycia. Ku mojemu zaskoczeniu byłam w ogromnym błędzie.
Po chwili mama pokazała mi wyniki badań potwierdzające ciążę. Moi nieodpowiedzialni staruszkowie znowu zaliczyli wpadkę i to w momencie, kiedy i ja spodziewam się dziecka. Razem z moim partnerem świadomie podjęliśmy decyzję o powiększeniu rodziny i wcale nie było łatwo, żebym zaszła w ciążę. Staraliśmy się kilka miesięcy i w końcu się udało.
Mama mówi, że wyolbrzymiam
Jednak totalnie nie spodziewałam się, że moją radość przyćmi wieść o tym, że będę miała rodzeństwo i to w wieku mojego własnego dziecka. Mama mnie wkurza, bo mówi, że wyolbrzymiam i powinnam się cieszyć, że będzie mi w tym wszystkim towarzyszyć tak na 100%. Ja dziękuję za takie towarzystwo!
Najgorsze jest to, że jesteśmy w tym samym miesiącu ciąży i pewnie razem będziemy wybierać wyprawkę, razem chodzić do szkoły rodzenia i może jeszcze razem wylądujemy na jednej sali na porodówce... To jakaś masakra!
Jakoś sobie nie wyobrażam tego, że obie będziemy spacerować z wózkami po parku, ja ze swoim, a ona ze swoim. Niby nie powinnam stresować się, będąc w ciąży, ale same brzydkie słowa cisną mi się na usta. Jak można być tak nieodpowiedzialnym i zaliczyć drugą wpadkę w życiu? Czy moi rodzice mają pojęcie, że w XXI wieku istnieje coś takiego jak antykoncepcja? Jestem zdruzgotana.
Przyszła mama i... siostra
