"Tyle razy czytam, że teściowe takie niedobre i wciąż tych młodych gnębią, a co powiecie o mojej sytuacji? Syn sprowadził sobie kobietę kilka lat temu. Ciąża, ślub, dziecko... Wprowadzili się do nas, przygarnęłam tę szlachtę pod swój dach, bo co, syna własnego z domu wyrzucę? Tymczasem pańcia paznokietki umaluje, dziecko obłoży słodyczami, zamknie się w pokoju i czeka, aż się wszystko samo zrobi. Po sobie nie pozmywa, garów nie schowa, a trudnego słowa SPRZĄTANIE chyba nawet nie ma w jej słowniku. Ale to nie jej wina! Żyję jedną tylko nadzieją..."
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Syn sprowadził sobie żonkę
Mamy z mężem troje dzieci - dwie córki i najmłodszego syna. Córki wyszły na ludzi, ze wszystkim sobie radzą, to dobre gospodynie; a z tym leserem to ja nie wiem, co jest nie tak...
Synek nigdy nie chciał się z domu wyprowadzić i tak został. Przecież własnego dziecka na bruk nie wyrzucę! Miał swój pokój i nam nie zawadzał. Coś tam się dokładał do utrzymania, ale niezbyt sumiennie.
A później sprowadził sobie kobietę. Ładną, zadbaną, wymalowaną. A jeszcze później to już z górki - ciąża, ślub, dziecko. Oczywiście, zamieszkali razem u nas, no bo jak inaczej.
Szlachta nie pracuje
Wtedy się zaczęło. Pańcia nawet palcem nie kiwnie, jeśli chodzi o dbanie o dom. O siebie - owszem. Ale reszta jej nie interesuje. Garów nie schowa, zmywarki nawet nie rozładuje, luster nie przetrze.
Fatałaszki sobie pierze i chyba tylko to, a wszystko pozostałe leży i czeka. Jak tylko do domu wróci, zamyka się w pokoju, dziecko obłoży słodyczami, a sama siedzi w telefonie i czeka. Czeka, aż wszystko się zrobi.
Aaa, zapomniałabym, szlachcianka jeszcze gotuje... Choć trudno to nazwać gotowaniem. Same smrody jakieś, aż czasem od samego zapachu można zejść ze świata. My z mężem gotujemy sobie osobno, bo za taką "nowoczesną kuchnią" nie przepadamy.
To nie jej wina, lecz syna
Ale to nie jej wina. Ona się po prostu dostosowała... To mój syn jest tu wzorem. Oj, z niego też niezły arystokrata, co się pracami domowymi nie skalał.
Jedynie do czynszu coś tam co miesiąc dorzuca, ale jak go zapytać, jakie są płatności - tego nie wie. Za wodę dopłacam ja z mężem.
A synek pracuje, żonka pracuje, o kredyt się nie starają, bo po co, skoro wszystko mają. Przyjdą z roboty, to mają posprzątane, zupa na kuchence do podgrzania. Dzieckiem ma się kto zająć, mogą sobie wieczorem wyjść na miasto. Żyć nie umierać!
Nieraz się denerwowałam, co ja mam z nimi zrobić... Ale skapitulowałam. Nie każę im się wyprowadzić, bo to moje dziecko rodzone. Ja je wychowałam. Poza tym kochamy wnuczka, to taki cudowny dzieciak i bardzo się cieszymy, że jest tak blisko. Cenimy sobie spokój i nie chcemy się z nikim kłócić. A oni nie są tacy najgorsi, przynajmniej pracują, pieniążki zarabiają, grzeczni są, choć w domu leniwi.
Czekam cierpliwie i liczę na cud, że może kiedyś los się odmieni i młodzi postanowią, że się wyprowadzają. To moja największa nadzieja. Jak to się stanie, aż mszę pójdę zamówić w kościele z radości.
Janka
