"Moja ukochana mama odeszła po ciężkiej walce z chorobą, mimo że byliśmy przygotowani na to, jak potoczą się jej losy i naszej rodziny, to i tak serce krwawi i nie potrafię sobie znaleźć miejsca. Do tego wszystkiego dochodzi kłótnia z mężem naszej mamy, która rozłożyła mnie na łopatki".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Mama chorowała i odeszła
Mama od trzech lat walczyła z ciężkim nowotworem i przez ostatnie miesiące stan się pogorszył na, tyle że przebywała w hospicjum, ale codziennie ktoś u niej był. Jeśli nie ja, to mój brat lub siostra, rzadziej natomiast odwiedzał mamę jej mąż, który tłumaczył się tym, że musi pracować. My w jakiś magiczny sposób potrafiliśmy godzić pracę z obowiązkami domowymi, wychowaniem dzieci, a także odwiedzinami u mamy, a on w wieku 60 lat nie potrafił odwiedzić żony, którą tak podobno mocno kochał.
Niestety mama zmarła, pozostawiając ogromną pustkę w naszych sercach, której w żaden sposób nie jesteśmy w stanie zapełnić. Bardzo cierpimy i ciężko nam było podjąć jakąkolwiek decyzję, jeśli chodzi o wybór ubrań do pogrzebu czy trumny. Nasze wątpliwości szybko jednak rozwiał Jerzy, który zdecydowanym tonem powiedział, że mama ma zostać skremowana, ponieważ taka była jej wola.
Mąż mamy wiedział lepiej?
Nie przypominam sobie, aby mama kiedykolwiek mówiła, że chce być skremowana, a wręcz powtarzała, że chce być pochowana ze swoimi rodzicami i zależy jej na tym, aby mieć białą trumnę. Jerzy jednak nie dawał za wygraną i podjął decyzję sam, czym nas bardzo zdenerwował i do tej pory nie odzywam się do niego.
W żaden sposób nie potrafił uszanować naszego zdania i wydaje mi się, że zrobił to wszystko z wygody, aby nie musieć chodzić na grób naszej mamy i go czyścić, ponieważ dobrze wiedział, że to na niego spadnie ten obowiązek, ponieważ my na co dzień mieszkamy w innych miastach, a jedynie na czas choroby przenieśliśmy się do Warszawy. Nie mogę mu wybaczyć, że w ten sposób się zachował, a on z kolei uważa, że nie zrobił nic złego i wręcz jest dumny z podjętej decyzji. Zapewnia, że spełnił ostatnią wolę mamy, a my ciągle nie jesteśmy pewni tego, czy taka była prawda. Ta przykra sytuacja skłoniła mnie do tego, aby spisać testament...
Majka
