"Mam na imię Adaś i niedługo kończę 10 lat. Ale to wszystko jedno... Rodzice nigdy nie mówią do mnie po imieniu. Rzadko do mnie mówią, bo stale nie ma ich w domu. Dużo pracują, ale ja wiem, że to dlatego, żebyśmy mogli wygodnie żyć i raz w roku jechać na wakacje. Tylko że ja nie chcę jeździć na wakacje. Nie chcę też żadnych prezentów ani nowych gierek. Za miesiąc mam urodziny i jedno marzenie..."
Publikujemy list naszego czytelnika. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Moi rodzice bardzo dużo pracują
Cześć, mam na imię Adaś i mam 10 lat. Ale to wszystko jedno... W szkole kumple mówią do mnie inaczej, od nazwiska. A w domu rodzice prawie nigdy nie mówią mi po imieniu.
Myślę sobie, że mógłbym się nazywać zupełnie inaczej i to by niczego nie zmieniło. Mama i tata rzadko ze mną rozmawiają, bo rzadko są w domu. Dużo pracują, tata czasami wraca dopiero wtedy, gdy kładę się spać. Zresztą, ze sobą też rzadziej rozmawiają niż kiedyś.
Mnie też długo nie ma w domu. Jak byłem młodszy, siedziałem na świetlicy i mama odbierała mnie jako jednego z ostatnich.
W międzyczasie chodziłem też na zajęcia dodatkowe. Codziennie. Judo, angielski, rodzice opłacili nawet kurs gry na gitarze i programowanie, bo było w naszej szkole. Żebym się nie nudził. Ale ja się nie nudzę, bo nie mam kiedy, skoro ciągle się coś dzieje.
Kiedyś było inaczej, choć nie wszystko pamiętam. Ale pamiętam, jak tata brał mnie na kolana, gdy byłem mały, i bawiliśmy się w łaskotki. Aż w końcu powiedział któregoś dnia, że już jestem za duży na siedzenie na kolanach i głupie zabawy.
A potem zmienił pracę i stał się bardzo poważnym i zmęczonym człowiekiem. Mama prasuje mu do pracy koszule, a wieczorem oboje nie mają siły na nic, skoro od rana gdzieś pędzą.
Niedługo mam 10 urodziny. Zamiast prezentu chcę rodziców
Ogólnie lubię swój dom i swoich kolegów, i swoją klasę w szkole, ale brakuje mi tego, co kiedyś było w dzieciństwie. Moi rodzice często mnie przytulali, brali na kolana. Mieli dla mnie czas.
A teraz czasami zastanawiam się nawet, czy mnie lubią, bo jak tylko zobaczą złą ocenę w dzienniczku, zaraz jest załamywanie rąk i wypominanie, że nie po to płacą krocie za zajęcia dodatkowe, żebym potem im robił coś takiego!
Nie chcę w tym roku żadnych prezentów. I tak nie mam czasu grać w gry komputerowe. Nie chcę jechać na wakacje, na które oszczędzają, a potem znów wszyscy jesteśmy w biegu, żeby skorzystać ze wszystkich atrakcji.
Chcę tylko jednego - żeby mama i tata powiedzieli mi w końcu, że mnie kochają. Chociaż odrobinę. Tyle wystarczy. Wiem, że mnie kochali i chyba nadal mnie kochają, tylko nie rozumiem, dlaczego mi tego nie mówią.
Adaś
