"Wszystko się tak dobrze układało. Zaszłam w upragnioną ciążę w miarę szybko, ale bałam się jak nigdy. Wszystko przez cztery poprzednie starty, choć lekarz mówił, że wszystko jest w porządku i bym się nie martwiła na zapas i nie denerwowała siebie i dziecka. Starałam się trzymać tej myśli, ale kiedy byłam w 9. tygodniu ciąży i chciałam podnieść pudło z ubraniami, poczułam ostry ból brzucha, a później spodnie zabawiły się na czerwono. Nie wierzyłam, że to znowu się dzieje. Choć doskonale wiedziałam, że właśnie tracę dziecko".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Straciłam kolejną ciążę
Ostatnio przeczytałam na Państwa portalu historię kobiety, która nie może zajść w ciążę, mimo że stara się od dawna. Zastanawiam się, co jest dla kobiety gorsze, nie móc zajść w ciążę, czy jednak być w ciąży i nagle ją tragicznie stracić. Ja przeżyłam to drugie i to pięć razy.
Mam 36 lat, a o urodzenie dziecka staram się już ponad 8 lat. Niestety, bez skutku. Lekarze za pierwszym razem zbagatelizowali problem, mówiąc, że to częste w obecnym czasie i abym nie zaprzestała kolejnej próby. Tak też zrobiłam, a w kolejną ciążę zaszłam pół roku później. Straciłam ją niedługo po tym, jak ginekolog potwierdził ciążę. Wtedy wreszcie się mną zajęto i próbowano pomóc, a przynajmniej tak mi mówiono.
Po czwartej stracie lekarze kazali mi się wstrzymać i rozpoczęli u mnie nowe leczenie, które trwało dość długo. Jednak po zakończonej kuracji, lekarze zapewniali mnie, że teraz już na pewno się uda, że będzie inaczej. Urodzę zdrowe dziecko i spełnię swoje marzenia o byciu mamą. W tę ostatnią ciążę zaszłam niedługo po zakończeniu kuracji, co odebrałam jako sygnał od losu, że tym razem donoszę ciążę do szczęśliwego rozwiązania. Niestety, tak się nie stało...
Piąta ciąża i piąta strata
Kiedy więc robiłam porządki w szafie na zbliżającą się jesień, nie przeczuwałam, co się stanie. W pewnym momencie podniosłam pudełko z grubymi swetrami i wtedy poczułam ostry ból brzucha, a później spodnie zabarwiły się na czerwono. Nie wierzyłam, że to znowu się dzieje, choć podświadomie zapewne doskonale zdawałam sobie sprawę z tego, co ze mną jest nie tak. Tracę swoje dzieciątko. Piąte z kolei.
Szybko załatwiłam sobie transport do szpitala, a później przyjęto mnie na oddział i zbadano. Słowa lekarki pamiętam, jak przez mgłę, mówiła coś, że bardzo jej przykro, ale później to już nawet nie słuchałam jej słów. Mimo że starałam się jakoś trzymać, to łzy płynęły mi po policzkach, mocząc mi szyję i ubranie.
Teraz po tych wydarzeniach zastanawiam się, czy próbować dalej, czy nie lepiej odpuścić. Na co mi kolejne nadzieje, krótkotrwałe szczęście i znowu ten dramat. Może po prostu nie powinnam być matką?
Luiza
