"Zawsze powtarzam, że najlepsze co mogli mi dać moi rodzice, to właśnie rodzeństwo. Co prawda czasami miałam dość brata, który był wobec mnie bardzo zaczepny. I siostry, która zawsze wszystko wiedziała najlepiej. Ale przecież się kochaliśmy i kochamy do tej pory. Spędzamy razem, rodzinnie wszystkie święta i inne, ważne dla nas okazje. Nasze dzieci też się uwielbiają i tęsknią do siebie. Żal mi dzieci, które nie mają rodzeństwa. Nie wiem, czy ich matki nie rozumieją, że je przez to krzywdzą? Czasy są trudne, ale bez przesady. Jak wychowa się jego dziecko, to i drugie da się radę".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Miałam szczęśliwe dzieciństwo
Przez długi czas byłam jedynaczką. Moja mama zawsze mówiła, że nie stać jej na drugie dziecko, a tata wcale się na ten temat nie wypowiadał. Ale pewnego dnia mama wyznała mi, że będę miała siostrę. Dosłownie oszalałam ze szczęścia. Czekałam na siostrę jak na najlepszy prezent, bo faktycznie tak było.
Byłam trochę jej opiekunką, trochę kompanem do zabawy. Miałyśmy lepsze i gorsze dni.
A później dołączył do nas jeszcze brat. Od początku było widać, że będzie bardzo charakterny i faktycznie był wobec nas bardzo zaczepny. Czasami miałyśmy go dość.
Ale nie umiałybyśmy żyć bez niego
No tak to już jest. Ta miłość rodzeństwa to jest coś nie do opisania. Można się na siebie wkurzać i obrażać, ale i tak kocha się tę siostrę czy brata tak samo i zawsze im się wszystko wybacza.
Teraz już sama jestem mamą. Mam dwie córeczki, a za miesiąc urodzi się mój synek.
Koleżanki w moim wieku też już mają swoje rodziny, ale one po jednym dziecku powiedziały PAS. Ja po prostu nie mogła w to uwierzyć.
Mają domy, albo piękne mieszkania. I to własne. Mają kochających mężów, chętnych do pomocy. Na kwestie finansowe nie narzekają. Nie rozumiem, jak mogą tak krzywdzić własne dzieci.
One chyba też nie rozumieją
Są jedynaczkami. Nie mają pojęcia, jak żyje się z rodzeństwem. Ja to pojęcie mam, bo długo byłam sama i naprawdę odczułam różnicę, gdy urodziła się siostra, a później brat.
No i Święta są radosne, kiedy wszyscy siadamy do kolacji i śpiewamy razem kolędy.
Poza tym z przyjaciółmi można się pożegnać na zawsze, ale z rodziną nigdy. Łączą nas więzi krwi i tak już zostanie.
Nie będę ingerować w życie przyjaciółek. To oczywiste. Jednak za każdym razem staram się im przetłumaczyć, że skoro stać je na drugie dziecko, to warto się o nie postarać.
Pewnie pojawią się komentarze, że może ktoś już nie może mieć dzieci, a ja opowiadam te swoje mądrości. Ale w tym przypadku akurat mam pewność, że problemów z zajściem w ciążę nie ma. W końcu przyjaźnię się z tymi dziewczynami, mówimy sobie o wszystkim.
A jakie jest Wasze podejście do tego tematu? Czy Wasze dzieci mają rodzeństwo?
Tatiana
