"Jest mi ciężko. Codziennie budzę się obok człowieka, którego już nie kocham. A właściwie nie czuję do niego nic. Może jakieś resztki sympatii. I to wcale nie tak, że zwróciłam uwagę na kogoś innego. Zawsze byłam wierna i jestem do tej pory. Spełniam też swoje małżeńskie obowiązki, ale nie z przyjemności. Chciałabym odejść. I tak naprawdę jestem już na to psychicznie gotowa. Martwi mnie tylko jedna rzecz. Jak ja poradzę sobie finansowo? Jestem przekonana, że mój obecny mąż nie będzie zbyt chętny do płacenia wysokich alimentów. I co ja wtedy zrobię?"
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Wszystko w życiu przemija
Kiedyś w to nie wierzyłam, ale teraz sama tego doświadczam. Codziennie patrzę na moje dzieci, które każdego dnia są starsze. Na zmarszczki pod moimi oczami, których jeszcze przed chwilą nie było. Na męża, którego kiedyś kochałam całym sercem, a dziś nie czuję do niego nic.
To dobry człowiek. Poczciwy. Troszczy się o nas. Choć mało ma dla nas czasu. Może to dlatego w końcu przestałam do niego tęsknić.
Poświęciłam się dzieciom. Swoim pasjom. A on wracał i tak zawsze późno i jedynie w sobotę miał dla mnie i dzieciaków chwilę. Wieczorami.
Nie ma już tego żaru
Nie iskrzy między nami. Czar prysł. A ja co wieczór zastanawiam się nad tym, dlaczego tak się stało? Przecież byłam w nim tak bardzo zakochana.
On wciąż mówi, że mnie kocha. Ale ja nie odpowiadam. Milczę wtedy, lub dla świętego spokoju się w niego wtulam.
Ale nie czuję już, że tego chcę. Nie czuję do niego nic, prócz resztek sympatii. Choć może to przesada, bo przecież jednak go lubię. Tylko on coraz mniej o mnie wie. Prawie nie rozmawiamy. A jeśli już, to tylko o codziennych problemach.
Nie chcę tak żyć. Nie chodzi mi o związek z innym mężczyzną, ale o to, by dobrze czuć się we własnym domy.
A przy moim mężu do wszystkiego się zmuszam.
Odeszłabym
Gdybym tylko miała pewność, że poradzę sobie finansowo. Ta myśl po prostu mnie prześladuje. Bo co zrobię, jeśli mój obecny mąż niekoniecznie będzie chciał płacić alimenty? Może się na mnie obrazi, zdenerwuje, będzie mi robił na złość?
Ja nie mam problemu z tym, żeby iść do pracy, ale na początku to nowe życie będzie wymagało ode mnie zapasu gotówki, aby wszystko udało się zorganizować.
Tak więc mam dylemat. Żyć dalej u boku człowieka, którego nie kocham, ale mieć spokojną głowę jeśli chodzi o finanse? Czy odejść i martwić się codziennie, że na coś nie wystarczy i gdzie ja właściwie się podzieję?
Kłócę się sama ze sobą o to wszystko. Trwa we mnie taka burza, która ani na chwilę nie słabnie. Wiem, że muszę w końcu podjąć jakąś decyzję. Obrać jakiś tor. Bo tak po prostu nie da się żyć.
Pozostają jeszcze wyrzuty sumienia. Bo mąż mnie nigdy nie skrzywdził. Zawsze był dla mnie dobry. Jak mam mu wytłumaczyć, że nie chcę już z nim być? Czy on to zrozumie?
Daga
