"Na nową drogę życia (czytaj: z okazji rozwodu z tym d..., który mnie zdradzał) sprzedałam swoją obrączkę w jakimś obskurnym lokalu, dołożyłam oszczędności, które miały być na wspólne wakacje z mężem, i za zwróconą kasę wyprawiłam sobie przyjęcie rozwodowe! W końcu samotnej kobiecie coś się od życia należy. Myślałam, że dla wszystkich jest jasne, że na taką imprezę przynosi się odpowiednie prezenty..."
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Zorganizowałam sobie divorce party
Moje małżeństwo to była pomyłka. Nie wiem, jakim cudem nie zorientowałam się przed ślubem, że mój mąż nie jest godny zaufania...
Tymczasem już zaraz po ślubie zaczęły się jakieś podejrzane akcje, zamykanie się z telefonem w łazience, hasła na wszystko... Ja nie miałam przed nim tajemnic, a on zachowywał się jak szpieg z Krainy Deszczowców.
W końcu udało mi się odgadnąć kod do jego telefonu i podczas gdy on spał, przeczytałam WSZYSTKO. A potem skopiowałam. Łącznie ze zdjęciami.
Sprawa rozwodowa odbyła się szybko, z orzeczeniem: rozwód z winy męża. Dwa lata wcześniej ze łzami wzruszenia szłam do ołtarza w białej sukni... Teraz miałam ochotę ją zniszczyć i jak najszybciej zapomnieć o wszystkim.
Zorganizowałam więc sobie przyjęcie rozwodowe, żeby symbolicznie zakończyć ten etap z podniesionym czołem, a przy okazji nieźle się zabawić!
Sprzedałam obrączkę w lombardzie i wyjęłam oszczędności na wakacje
Zanim do tego wszystkiego doszło, razem z tym d... planowaliśmy jechać na wakacje do Tajlandii, bo on tak bardzo chciał. Co miesiąc odkładałam pewną sumę, ale teraz to już nieaktualne. Przeznaczyłam więc wszystko na zaopatrzenie barku i jedzenie na imprezę.
Łącznie z tym, co dostałam w lombardzie, gdy poszłam sprzedać swoją obrączkę - symbol życiowego błędu.
Jak się to podliczyło, to się okazało, że na tę imprezę muszę wyłożyć naprawdę sporą sumkę, ale co tam... raz się żyje. Zaprosiłam wszystkie koleżanki, świadkową, ich partnerów też; i jeszcze parę osób z rodziny - tych młodszych, np. siostrę z mężem. Mieliśmy zacząć od kolacji w restauracji do 22, a potem skończyć w klubie - oczywiście, ja stawiam!
Połowa gości przyszła z pustymi rękami. Wstyd!
Myślałam, że to całkowicie jasne, że na takie huczne przyjęcie wypadałoby przyjść z prezentem, a nie z pustymi rękami! Przecież to odwrotność wesela, a koszt podobny. Tylko zaproszeń papierowych nie rozesłałam, bo wydawało mi się to zbędną formalnością. Zapraszałam wszystkich ustnie.
Poimprezować przyszli wszyscy, ale kompletnie się przeliczyłam co do jednego! Część zaproszonych nie poczuła się bowiem do tego, żeby postarać się o jakiś prezent... Na nową drogę życia wypadałoby chociaż kwiatka w doniczce albo butelkę wina, albo jakąś sexi bieliznę przynieść! Albo jakieś sypialniane gadżety dla samotnej kobiety, skoro facet już się wyniósł...!
A nie tak sobie przyjść bez niczego! Ja nie wiem, co ci ludzie mają w głowach...
Świeżo rozwiedzona Elwira
