"Przez kilka tygodni wracając z mojego biura spotykałam Go pod sklepem. Prosił ludzi o zakup bułki, czasem kilka groszy. Otwarcie mówił o tym, że stracił dom i mieszka na ulicy. Miał w swoich oczach coś elektryzującego. Jeszcze wtedy nie wiedziałam, że jest tak wyjątkową osobą, ale przekonałam się o tym, gdy zaprosiłam go na jakiś czas do domu. Został na dłużej i dziś jestem z nim szczęśliwa".
Publikujemy list naszej Czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Miał w sobie coś wyjątkowego
Romek, czyli bezdomny, którego spotykałam pod sklepem intrygował mnie odkąd go zobaczyłam po raz pierwszy. Był miły, kulturalny. Wszystkim ludziom życzył dobrego dnia i po stokroć dziękował za pieniądze lub zakupy. Choć moi rodzice zawsze mówili, żeby nie pomagać bezdomnym, to ja z moim wielkim sercem i współczuciem do ludzkiej krzywdy, po prostu musiałam coś zrobić. Na początku zaczęłam kupować mu chleb i szynkę, czasem wodę. W końcu zaproponowałam mu, żeby pomieszkał przez jakiś czas w moim domu. I tak miałam jeden wolny pokój, więc pomyślałam, że może dzięki temu szybko stanie na nogi.
Jego wdzięczność była wprost nieoceniona. Podarowałam mu nowe ubrania, jakieś kosmetyki. Romek za to gotował obiad i nawet sprzątał. Nie wymagałam tego od niego, a on i tak w podziękowaniu cały czas mi pomagał w domu. Nie powiem, to było miłe. Po kilku dniach zaczęliśmy wspólnie szukać dla niego pracy. Na pierwszą rozmowę rekrutacyjną na ochroniarza poszedł w garniturze mojego brata. Na szczęście dostał pracę i zaczęło mu się układać. Gdy pewnego wieczoru zapytał mnie, kiedy ma się wyprowadzić, poczułam się dziwnie.
Przyzwyczaiłam się do niego chyba. Wizja jego wyprowadzki była dla mnie przerażająca. Nie chciałam, żeby odchodził.
Zakochałam się po uszy w jego charakterze
Tego wieczoru długo myślałam, dlaczego tak bardzo mi szkoda, żeby Romek się wyprowadzał. Powiedziałam mu, że wcale nie musi, bo zrozumiałam, że... zakochałam się w jego dobroci, tym pięknym spojrzeniu. Zdecydowałam się mu o tym powiedzieć. Jakież było moje zdziwienie, gdy Romek powiedział, że odwzajemnia moje uczucia i, że jestem jego skarbem. Zaczęliśmy żyć już jako para.
Mój brat już wcześniej wiedział o istnieniu Romka. Przyszedł jednak czas, aby przedstawić go najbliższym. Niestety, gdy moja mama poznała historię Romka, to zachowała się bardzo niekulturalnie... Powiedziała wprost do Romka:
Nie pasujesz do nas. Nie dość, że bezdomny, to biedak. Lepiej wracaj na ulicę, a moją córeczkę zostaw w spokoju.
Pospiesznie wyszliśmy z domu rodzinnego. Moja mama się na mnie obraziła, próbuje mnie skłócić z całą rodziną i wszystkim opowiada, że spadły mi standardy. A przecież to nie losowe sytuacje nas kształtują. Chciałam jej wytłumaczyć, że każdemu może się podwinąć noga w życiu. Niestety, nie chce mnie słuchać. Nie wiem, jak przemówić jej do rozumu. Ale jestem pewna, że nie zrezygnuję z tego, co mnie spotkało.
Zakochana Tamara
