"Ania, moja żona była wyjątkowa. Myślę sobie nawet, że była takim aniołem, który wylądował na ziemi, żeby dopełnić mojego jestestwa. Dzięki niej poznałem najpiękniejsze zakamarki mojej duszy. Niestety los pokazał mi dobitnie, że potrafi być okrutny i zabrał Anię za wcześnie. Żona nawet na łożu śmierci i myślała o innych. Złożyłem jej obietnicę i każdego dnia tego żałuję..."
Publikujemy list naszego czytelnika. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Moja żona była wyjątkowa
Gdybym miał Wam opisać, jakim byłem przed poznaniem mojej żony, to nie byłoby się czym chwalić. Od nastoletnich lat byłem strasznie zbuntowany i na przekór rodzicom odwalałem sporo numerów, których po ludzku się wstydzę. W moim domu nigdy się nie rozmawiało, wszystkie problemy były zamiatane pod dywan, a moje umiejętności budowania relacji z bliskimi były żałosne.
Wszystko się zmieniło gdy poznałem Anię. Byliśmy z tak różnych światów, że nie mam pojęcia, czemu zwróciła na mnie uwagę. To musiało być przeznaczenie. Ona empatyczna, dobra, serdeczna, a ja? Taki trochę buc, niezważający na uczucia innych.
Ania była osobą, która miała w sobie tyle ciepła, że przy niej normalnie można było się nim ogrzać. Rozsiewała tę swoją energię na wszystkich, a ja dopiero jako dorosły facet zobaczyłem, co to jest dobro i zrozumiałem, że jest warte poświęcenia. Całe moje dobro i wartości, z których dziś jestem dumny, zawdzięczam żonie.
Z Anią oboje czuliśmy, że jesteśmy dla siebie stworzeni. Szybko wzięliśmy ślub i założyliśmy rodzinę. Od kiedy zostałem ojcem, jeszcze mocniej poczułem wdzięczność za to, kim uczyniła mnie Ania. Wiem, że kiedyś totalnie nie nadawałem się na tatę. W głowie miałem same głupoty.
Złożyłem żonie obietnicę
Nie wiem, czy to karma za moje wcześniejsze życie, czy po prostu okrucieństwo losu, ale Ani nie ma już z nami. Pięć lat po ślubie usłyszała diagnozę. Rak był szybki i pozbawił ją radości macierzyństwa. Nasza córeczka miała roczek, a syn cztery lata.
Nawet wtedy w chorobie i okropnym cierpieniu jedyne o kim myślała to my. Starannie przygotowywała nas na swoje odejście, próbując jeszcze za życia o nas zadbać. Ja jak wariat wierzyłem, że wyjdzie z tego, ona chyba czuła, że choroba będzie silniejsza.
Pamiętam nasze długie rozmowy, w których snuła swoje marzenia. Marzenia, w których jej już miało nie być. Żona prosiła, błagała mnie, żebym jak najszybciej ułożył sobie życie na nowo. Nie chciała, żeby nasze dzieci wychowywały się bez mamy. Uparcie przekonywała mnie, że im szybciej, tym lepiej. Tak, aby jak najmniej pamiętały. W końcu obiecałem jej, że stworze naszym dzieciom pełną rodzinę, tak szybko jak tylko będę mógł.
Marzena była w naszym życiu od dawna. Pracowała z Anią, trzymała się blisko z naszą rodziną i bardzo kochała Stasia i Martę, nasze dzieciaki. Po odejściu Ani to właśnie ona pomagała mi ogarnąć przerażającą i bolesną rzeczywistość. Była przy mnie i dzieciach i naturalnym było, że się zbliżyliśmy.
Zanim staliśmy się parą, ona już była dla dzieci jak druga mama. Cały czas w głowie miałem przyrzeczenie dane żonie i rok po jej śmierci postanowiliśmy z Marzeną zamieszkać razem i spróbować życia jako para. To naprawdę dobra i ciepła kobieta, która moje dzieci traktuje tak cudownie, że wiem, że Ania byłaby szczęśliwa, patrząc na piękne życia naszych pociech. To naprawdę dla mnie dużo znaczy. Wziąłem z Marzenką ślub, zaadoptowała dzieci i tworzymy bardzo poprawny związek. Aż tyle i tylko tyle...
Niestety ja jestem najnieszęśliwszym facetem na ziemi. Nie kocham żony i każdego dnia zmuszam się do czułości i udawania, że cokolwiek do niej czuje. Od śmierci Ani minęło kilka lat, a ja każdego dnia żałuję, że złożyłem jej tę obietnicę. Każdego dnia czuję się jak oszust, który wykorzystuje Marzenę. Ona mnie naprawdę kocha. Mnie i dzieciaki. Niestety ona dla mnie jest tylko spełnieniem obietnicy...
