"Narodziny Jasia w naszej rodzinie były długo oczekiwane i bardzo długo je celebrowaliśmy. Mój synek w każdej sekundzie dawał nam tyle radości! Ostatnio jednak nasze relacje zmieniły się. Mój czterolatek jest rozpieszczony przez babcię drogimi prezentami. Podsłuchałam ostatnio także, że teściowa mówi mu, że jestem złą mamą skoro nie daje mu nowych zabawek. Co ona sobie myśli?"
Publikujemy list naszej Czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu
Dobra teściowa na pozór?
Moja teściowa zaczęła okazywać dużo zainteresowania Jasiem od razu po narodzinach, co na pierwszy rzut oka wydawało się naturalne. Jednakże z czasem, gdy synek zaczął mówił i znacznie więcej rozumiał zaczęła narzucać mi swoje zdanie na temat wychowania dziecka w sposób, który zaczął budzić moje obawy.
Malec ostatnio dostał tyle drogich zabawek, że aż się przeraziłam. Nie byłoby nic złego w tym, że babcia chce dać dziecku fajne gadżety, ale tego było już za dużo. Mój synek coraz częściej mówi:
Babcia jest fajniejsza, bo daje mi zabawki, a ty nie.
Co prawda, nie przelewa nam się aż tak, abym mogła dawać dziecku najdroższe i najmodniejsze zabawki. Ale też niczego mi nie brakuje. Poza tym wychowuję moje dziecko w aurze skromności, aby w dorosłym życiu umiało doceniać pieniądze.
Przerażające słowa
Ostatnio wybraliśmy się do teściowej na niedzielny obiad. Mimo zwrócenia uwagi, babcia jak zwykle miała dla Jasia drogą grę planszową. Nie chciało mi się tego komentować. Gdy poszli razem do ogrodu, coś mnie tknęło i poszłam za nimi. Usłyszałam straszne słowa:
Kogo kochasz najbardziej? Babcię, prawda?
Mój synek mocno się do niej przytulił i od razu powiedział:
Babcię. Szkoda, że nie jesteś moją mamą!
Oczy od razu mi się załzawiły, a w gardle poczułam wielką gulę. Nawet nie wiem kiedy to się stało, że mój mały Jaś tak zmienił do mnie nastawienie.
Wróciłam do stołu i starałam się przez dwie godziny jakoś wytrzymać. Widząc radość w oczach mojego dziecka omal nie wybuchłam płaczem. Wróciliśmy do domu, a ja przestałam odbierać telefony od teściowej. Mój mąż dużo pracuje za granicą, więc na razie nic mu o tym nie powiedziałam.
Synek cały czas płacze i mówi, że tęskni za babcią, ale ja nie chcę, żeby dalej go przekonywała do siebie i jednocześnie zrażała do mnie. Nie wiem, jak jej wytłumaczyć, że to ja jestem jego mamą i nie może tak dalej się zachowywać.
Poradźcie, co zrobić. Nie chcę ranić syna, ale mam dość.
Jola
