„Zawsze chciałem zrobić coś szalonego. Akurat równo w moje osiemdziesiąte urodziny w moim mieście odbędzie się jubileuszowa edycja tutejszego maratonu. Choć mam na karku już 79 wiosen stwierdziłem, że nigdy nie jest za późno na odrobinę szaleństwa i zacząłem przygotowania do pierwszego w moim życiu maratonu. Jestem z siebie dumny!”
Publikujemy list naszego czytelnika. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Nigdy nie jest za późno na odrobinę szaleństwa
Nazywam się Józef i jestem emerytowanym górnikiem. Przez całe życie ciężko pracowałem pod ziemią, żeby zapewnić godne życie mojej rodzinie. Uwielbiam łowić ryby i grać w szachy. W dniu moich 79. urodzin naszła mnie pewna refleksja. Stwierdziłem, że dotychczas nie zrobiłem niczego szczególnie szalonego. Doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że mój zegar biologiczny tyka coraz szybciej, a mi zostało coraz mniej czasu...
Zamiast się nad tym użalać, doszedłem do wniosku, że nigdy nie jest za późno na odrobinę szaleństwa. Akurat w moje osiemdziesiąte urodziny w mieście, w którym mieszkam, odbędzie się jubileuszowa edycja tutejszego maratonu. Dlaczego więc nie wejść w ósmą dekadę mojego życia rozbieganym krokiem?
Przyznam jednak, że lata zasiedzenia sprawiły, że moja kondycja jest na bardzo miernym poziomie. Muszę włożyć dużo pracy w to, żeby przebiec te 42 metry. Póki co po pięciu łapie mnie już straszna zadyszka. Postanowiłem zapisać się na siłownię, żeby zmotywować moje zastane kości i stawy do lepszej wydajności podczas maratonu.
Mam ogromne wsparcie ze strony rodziny
Moja żona Halina okazuje mi ogromne wsparcie. Kupiła nawet specjalną książkę z przepisami dla biegaczy i przygotowuje mi odżywcze, proteinowe posiłki. Miałem pewne wątpliwości, czy mówić o wszystkim mojemu synowi. Jacek ma 35 lat i prowadzi szczęśliwe życie u boku żony i córeczki. Czułem pewne obawy, że jeśli dowie się, że staruszek zabrał się za trenowanie, to mnie wyśmieje, albo będzie robił ze mnie żarty w gronie rodzinnym.
Nic bardziej mylnego! Mój Jacuś stwierdził, że pobiegnie razem ze mną. Chłopina cierpi na otyłość i uznał, że to doskonały moment, żeby i on wziął się w garść i zrobił coś pożytecznego dla swojego zdrowia.
Szczerze powiedziawszy, rozpiera mnie duma. Nie przypuszczałem, że będę w stanie regularnie trenować i że dołączy do mnie mój syn, który do tej pory stronił od jakiejkolwiek aktywności fizycznej. Przyznam, że dawno nie czułem się tak dobrze! W końcu ruch to zdrowie, a w zdrowym ciele zdrowy duch. Rozpiera mnie pozytywna energia i już nie mogę doczekać się startu! Życzcie mi szczęścia.
Józef, 79 l.
