„Muszę się do czegoś przyznać. Chyba nie jestem dobrą żoną. Ostatnio wzięło mnie na takie przemyślenia po tym, gdy mąż zajął się mną w trudnym dla mnie momencie. Z kolei ja za każdym razem robię mu o to straszną awanturę. Żałuję i obiecuję poprawę!”
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Wydaje mi się, że nie jestem dobrą żoną
Ostatnio naszły mnie pewne refleksje po tym, gdy mąż zupełnie nieoczekiwanie zajął się mną w bardzo trudnym dla mnie momencie. Mianowicie zwątpiłam w to, czy jestem dobrą żoną. Jedno jest pewne. Powinnam być równie wyrozumiała dla niego. Za to ja za każdym razem robię mu o to straszną awanturę. Wydaje mi się, że nie jestem najlepszą partią, choć sama trafiłam na prawdziwy skarb.
Poznaliśmy się w pracy i szybko się w sobie zakochaliśmy. Niecały rok temu wzięliśmy ślub, a w przyszłości być może zajmiemy się powiększaniem rodziny. Hubert to ocean spokoju, podczas gdy ja jestem wybuchowa jak wulkan. Choć jesteśmy bardzo różni, zazwyczaj dogadujemy się bez większych trudności.
Nigdy nie miałam wątpliwości co do tego, że mój mąż to wspaniały człowiek, ale nie spodziewałam się, że w takiej chwili będzie w stanie okazać mi zrozumienie, wyrozumiałość i zapewnić nieoczekiwane wsparcie.
Mąż zajął się mną w TAKIM momencie
Wszystko przez to, że koleżanki z klasy licealnej zorganizowały spotkanie po latach. Nie mogło mnie na nim zabraknąć, w końcu przez całe liceum pełniłam rolę przewodniczącej. Na początku impreza była dość spokojna, zjadłyśmy pizze we włoskiej restauracji i zamówiłyśmy po lampce wina.
Było tak sympatycznie, że czas leciał jak szalony. Nim się zorientowałam, zrobiło się ciemno i postanowiłam zadzwonić po taksówkę. Dziewczyny skutecznie odwiodły mnie od tego pomysłu i zaproponowały, żebyśmy skoczyły na balety.
Rzadko sięgam po alkohol, więc najwyraźniej mam na niego słabą odporność. Kilka drinków w dyskotece i stało się — byłam pijana jak szpadel! Koleżanki odwiozły mnie do domu taksówką, a ja kolejnego dnia obudziłam się z okropnym kacem.
Ku mojemu zdziwieniu, Hubert się mną zajął, jak dzieckiem. Przygotował elektrolity, pozasłaniał rolety w całym domu, włączył moją ulubioną komedię romantyczną, a nawet ugotował rosół. Cały czas głaskał mnie po plecach i odgarniał włosy w najtrudniejszych momentach.
Żadnego krzyku ani pretensji. To całkowite przeciwieństwo względem awantur, które ja mu urządzam, za każdym razem, gdy za dużo wypije ze swoimi kolegami. Teraz już wiem, że nerwy wcale nie pomagają w takiej sytuacji. Cieszę się, że mój mąż jest taki opiekuńczy! Lepiej nie mogłam trafić.
Weronika
