"Kiedy usłyszałam diagnozę, kompletnie się załamałam. Nikt w wieku trzydziestu lat nie spodziewa się, że może mieć raka. Nie miałam sił, ani motywacji do podjęcia terapii, a bliscy nieszczególnie mnie wspierali. Na szczęście spotkałam na swojej drodze Pana Romana. To bezdomny, którego codziennie widziałam pod sklepem. Pewnego razu do mnie zagadał. Zauważył, że kiepsko wyglądam".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Ta diagnoza mnie załamała
Mam dopiero trzydzieści lat, a już jestem poważnie chora. Nie spodziewałam się takiej diagnozy. Poszłam do lekarza, bo od dłuższego czasu miałam gorsze samopoczucie, źle wyglądałam, byłam ciągle niewyspana. Postanowiłam, że zrobię sobie rutynowe badania, jednak lekarza zaniepokoiły pewne objawy i wysłał mnie na kolejne kontrole. Niestety, okazało się, że to nowotwór. W życiu bym o tym nie pomyślała. Taka młoda i już rak? Niesłychane.
Moi bliscy nie przejęli się za bardzo. Powiedzieli, że jestem młoda i na pewno z tego wyjdę. Nawet mama powiedziała, żebym się nie przejmowała i przestała mazgaić. Kazała mi się wziąć w garść i po prostu pójść na leczenie. Nie mogłam uwierzyć w to, co usłyszałam. Jak ona mogła być dla mnie taka okropna?
Pomógł mi bezdomny
Codziennie, od lat, chodzę co rano do sklepu po bułki. Tam mijam bezdomnego, Pana Romana. Zawsze powiemy sobie "dzień dobry" i uśmiechniemy się do siebie. Pewnego dnia on mnie zaczepił. Powiedział, że kiepsko wyglądam i zapytał, co mnie trapi. Okazał większą wrażliwość od moich bliskich, OBCY CZŁOWIEK! Popłakałam się i o wszystkim mu opowiedziałam.
Od słowa do słowa, okazało się, że on ma za sobą podobne przeżycia i dlatego dziś znajduje się na ulicy. Dał mi ogrom siły i dodał otuchy do dalszej walki. Dziś leczę i jestem w stałym kontakcie z Panem Romanem.
Dziś ja pomagam mu
Ten niesamowity, dobry człowiek zasłużył na moje wsparcie. Postanowiłam, że zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby pomóc. To dlatego znalazłam mu mieszkanie i pracę, pomagam mu finansowo na ile mogę, ale widzę, że już staje na nogach. Jest mi ogromnie wdzięczny. Stał się dla mnie ważniejszy od rodziny. Wiem, że teraz muszę zrobić wszystko, aby odnalazł się w nowej rzeczywistości.
Chora, ale szczęśliwa
