„Ostatnio gdzieś przeczytałam, że życie jest za krótkie na noszenie brzydkich ubrań. Przyznam szczerze, że te słowa dały mi mocno do myślenia. Mam 56 lat i zawsze ładne ciuszki zostawiałam na jakieś szczególne okazje, a po domu chodziłam w starych, zniszczonych dresach lub rozciągniętych swetrach. Kiedy przestałam, mąż ma do mnie pretensje...”
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Życie jest za krótkie na brzydkie ubrania
Ostatnio gdzieś przeczytałam, że życie jest za krótkie na noszenie brzydkich ubrań. Muszę przyznać, że te słowa mocno mnie uderzyły i naprawdę dały mi do myślenia. Odkąd pamiętam, moja odzież była podzielona na dwie kategorie — lepsze i gorsze. Sukienki, garsonki, koszule żakiety i inne ładniejsze ciuszki zostawiałam na szczególne okazje. Po domu za to chodziłam w zniszczonych dresach, rozciągniętych swetrach i koszulkach męża, które skurczyły się w praniu.
Teraz jednak nie chcę wyglądać jak bezdomny nawet w swoich czterech ścianach. Odkąd przeczytałam te słowa, poczułam, że dłużej tak nie pociągnę i spakowałam wszystkie zniszczone ubrania do worka na śmieci. Uwierzcie mi, te ciuchy nawet nie nadawały się do wrzucenia do pojemnika dla osób potrzebujących.
Kiedy szłam je wyrzucić, przyuważył mnie mój mąż, który tego dnia akurat wcześniej wracał z pracy. Zaskoczony spytał mnie, co niosę w tym wielkim worze, bo z rana przecież sam wynosił śmieci. Zgodnie z prawdą odpowiedziałam mu, że to stare, zniszczone ubrania, których nie chcę już nosić.
Mąż każe mi nosić po domu stare łachy
Gdy wziął ode mnie ten wór, byłam pewna, że po prostu zaniesie go do śmietnika, żebym nie musiała tego sama dźwigać. Ale byłam zaskoczona, kiedy on zaczął iść z nim prosto w kierunku domu!
Zwróciłam mu uwagę, że pomyliły mu się kierunki, a on odpowiedział, że trzeba to jeszcze raz przejrzeć, bo na pewno aż tyle ubrań nie jest zniszczonych do tego stopnia, żeby nie dało się ich nosić. W domu wysypał wszystko na podłogę i zaczął narzekać, że rozpruty szew w spodniach to żaden kłopot, i on to zaceruje. Wymyślił, że z bluzki, na której rękaw wylał mi się silny płyn do czyszczenia toalet, pozostawiając paskudną żółtą plamę, zrobi T-shirt...
Koniec końców uznał, że chyba zwariowałam, że będę niszczyć po domu nowe ubrania. Nowe? Przecież te moje sukienki mają już po 15 lat, a fakt, że wyglądają jak niedawno kupione, wynika z tego, że nigdy nie mam okazji ich nosić. Sama nie wiem — śmiać się, czy płakać?
Maria, 56 l.
