"Obiecał, że kupi mi pierścionek... Tydzień później wyparł się, że nic takiego nie mówił. Czy ja jestem przewrażliwiona?"

Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.

Mój partner obiecał mi zaręczyny. Tydzień później zapomniał

Jestem w związku od 2 lat, a sama mam 37 lat. Chciałabym mieć w końcu kogoś na stałe, wyjść za mąż, marzę o dziecku, a to już ostatni dzwonek na ciążę przed czterdziestką...

Wtedy (2 lata temu) spotkałam Bartka. Przystojny, starszy ode mnie o 3 lata... Szybko między nami zaiskrzyło. Dobrze nam się rozmawia, mamy wspólne pasje. Przy nim poczułam się prawdziwą kobietą... jeśli wiecie, co mam na myśli.

Dużo sobie obiecuję po tym związku... Ale to było między nami ustalone. Po kilku pierwszych spotkaniach postawiłam kawę na ławę i powiedziałam mu, że nie szukam przygód, tylko kogoś na stałe. Nie mam czasu na związki bez przyszłości. Uszanował to. Okazało się, że on ma podobne podejście.

Mieszkamy razem od prawie roku. Powoli zaczynają się pojawiać tematy o formalizacji naszego związku... To już ten moment, żeby pomyśleć o ślubie, dzieciach... Nasi rodzice też zaczynają się dopytywać. Nie cisnę, ale czekam, aż Bartek coś zdecyduje.

Ale on jakoś się nie kwapi. Mało tego, ostatnio postawił mnie w sytuacji, przez którą jestem tak zdezorientowana!

Któregoś wieczoru leżeliśmy razem w łóżku, dokładnie tydzień temu. Wtedy Bartek sam zaczął rozmowę na temat zaręczyn... Ja się ucieszyłam i powiedziałam, że byłoby cudownie. A on przytulił mnie i szepnął, że kupi mi pierścionek... Ma już coś na oku, tylko prosi o cierpliwość.

Zasnęłam szczęśliwa. Przez tydzień temat nie wracał, ale wczoraj nie wytrzymałam i z radością powiedziałam, że cieszę się na ten pierścionek. Będziemy mogli pójść w końcu krok dalej! Na co on zrobił zdziwioną minę i stwierdził:

Ale o co ci chodzi? Ja nic takiego nie mówiłem. Musiało Ci się przyśnić.

Stanęłam jak wryta. Czyżby zapomniał? Jak można coś takiego zapomnieć?

Canva

To nie pierwszy raz, kiedy pamiętam coś zupełnie innego niż on

Bartek szedł w zaparte, że nie było żadnej takiej rozmowy między nami. Już sama nie wiem, co jest grane... Czy on faktycznie zapomniał o tej rozmowie, czy to ja jestem przewrażliwiona... A może faktycznie to mi się przyśniło? Choć to raczej najmniej prawdopodobne. Może po prostu się rozmyślił...

Ale powiem wam, że od dłuższego czasu moja pamięć płata mi dziwne figle... Powoli zaczynam tracić do siebie zaufanie. Ta sytuacja z pierścionkiem to była kulminacja.

Zdarzają się też codzienne sprzeczki, kiedy np. zapomnę czegoś kupić. Ostatnio zabrakło chleba, ale Bartek powiedział, że kupi po drodze z pracy. Nie kupił, a gdy przyszła pora kolacji i okazało się, że chlebak pusty, zaczął dopytywać, czemu ja nie kupiłam, bo przecież miałam to zrobić.

Nie dalej jak miesiąc temu rozmawialiśmy o dzieciach. To znaczy Bartek zapytał, czy chciałabym mieć z nim dziecko. Odparłam, że oczywiście, i ucałowałam go serdecznie!

Ale gdy zaczęłam sprawdzać terminy wizyt u ginekologa, żeby być na bieżąco z badaniami i poprosić o jakieś wskazówki przed ciążą, to Bartek wyraził ogromne zdziwienie, co ja znowu wymyśliłam! Przecież on jeszcze nie chce mieć dzieci. Musiało mi się coś pomylić. Było mi strasznie przykro z tego powodu.

A piszę ten list, bo takie sytuacje zaczynają mnie przerastać... Nie chcę wychodzić na namolną partnerkę, która zmusza swojego faceta do ślubu i wrabia w ciążę, ale z drugiej strony naprawdę pamiętam, że on te wszystkie deklaracje składał! Ale on się wypiera...

Nie wiem, co robić. Może powinnam zacząć sobie nagrywać nasze rozmowy?

Magda P.