„Niedawno całą rodziną przeprowadziliśmy się z ciasnego mieszkania w bloku do domku. Choć wcześniej dzieliłam pokój z siostrą, teraz każda z nas ma swój, a co za tym idzie — swoje tajemnice, które skrzętnie skrywa za jego drzwiami. Tego jednak się nie spodziewałam. I wcale nie chodzi o to, co osoby mające kosmate myśli mogłyby zasugerować...”
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Wymarzona przeprowadzka
Jeszcze niedawno całą, czteroosobową rodziną mieszkaliśmy w ciasnym, dwupokojowym mieszkaniu. Wtedy musiałam dzielić pokój z siostrą i nawet choćbyśmy chciały, nie mogłyśmy mieć przed sobą żadnych tajemnic, bo pokoik był naprawdę na tyle niewielki, że każda z nas doskonale widziała, czym zajmuje się druga.
Kiedy rodzice dostali spory spadek po ciotce, postanowili, że przeniesiemy się do domku jednorodzinnego, a mieszkanie w bloku komuś wynajmiemy. Akurat w okolicy była jedna parterówka na sprzedaż. Nie dość, że nie było w niej schodów (ojciec ma chore biodro), to w dodatku była dość fajnie urządzona i nie trzeba było przeprowadzać generalnego remontu.
Gdy w końcu zamieszkaliśmy w domku, wszyscy byliśmy bardzo szczęśliwi. Na reszcie nie musimy kisić się w małym mieszkanku, a do tego mamy swój ogródek, gdzie rosną warzywa i owoce, a niedługo będziemy mieć pieska. Spełnienie marzeń!
Własny pokój = własne sekrety
Od momentu przeprowadzki, moja siostra często zamyka się w swoim pokoju na klucz. Rodzice są zbyt zajęci swoimi sprawami, żeby się tym zainteresować, ale mi to nie dawało spokoju.
Długo zastanawiałam się, co ona tam wyprawia, ale nigdy nie było okazji, żeby to sprawdzić. Nie chcąc wyjść na wścibską, nawet jej o to nie pytałam. Na szczęście kilka dni temu rodzice zabrali ją na zakupy, bo zniszczyły się jej buty, a ja po raz pierwszy zostałam sama na włościach.
No, Kacha! Lepszej okazji nie będzie, korzystaj!
- pomyślałam i już po kilku minutach, przy użyciu wsuwki do włosów udało mi się otworzyć drzwi do jej pokoju. Kiedy weszłam do środka, zaniemówiłam.
Tego się nie spodziewałam!
Kamień spadł mi z serca, że wcale nie miało to nic wspólnego z rzeczami, które osoby mające kosmate myśli mogłyby właśnie zasugerować. Ale niestety, to wcale nie znaczy, że byłam pozytywnie zaskoczona.
Na biurku Kamili leżało pełno zeszytów jej rówieśników, a ona — z tego, co rozumiem — odrabiała za nich jakieś prace domowe. Akurat na komputerze miała uruchomiony komunikator i po chwili już wiedziałam, że bierze za to grubą kasę i „świadczy usługi” na terenie całej szkoły. Rety, czy ona zwariowała?! Jakby dyrektorka się o tym dowiedziała, to od razu by ją wywaliła! Muszę z nią poważnie porozmawiać, zanim wpakuje się w kłopoty.
Kacha, 15 l.
