"Wabił się Fafik. Nie potrafię się pozbierać po jego odejściu, a moja żona ma ze mnie ubaw... Wyobrażacie sobie?"

Publikujemy list naszego czytelnika. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.

Wabił się Fafik...

Fafik, Fafuś, Fafutek... Mój kochany piesek, który towarzyszył mi ponad dekadę... Razem zwiedziliśmy pół Europy i pokonaliśmy miliony kilometrach na spacerach bez względu na pogodę za oknem. Był takim radosnym pieskiem, który, choć pochodził ze schroniska, zachowywał się jak rasowy czworonóg.

Potrafił zrobić niemal wszystkie sztuczki. Siad, leżeć, głos.... Reagował na każdą komendę. Nawet nauczyłem go padać na gest przypominający pistolet. Ten piesek był spełnieniem moich marzeń. Kiedy byłem małym chłopcem, bardzo marzyłem o posiadaniu zwierzaka. Po latach próśb i błagań w końcu namówiłem rodziców i pojechaliśmy do schroniska w mieście obok.

Fafik patrzył na mnie błagalnym spojrzeniem tymi swoimi wielkimi oczami i jako jedyny ze wszystkich piesków wcale nie merdał ogonkiem. Pomyślałem, że to właśnie on potrzebuje kochającego domu, więc nawet się nie zastanawiałem i powiedziałem rodzicom, że wybrałem właśnie jego.

canva.com

Nie potrafię pozbierać się po jego odejściu

Między mną a Fafikiem wytworzyła się cudowna więź. Wyczuwał każdy mój zły nastrój i potrafił pocieszyć mnie różnymi wygłupami. Niestety po 12 latach wspólnego, pieskiego życia, Fafik zupełnie niespodziewanie odszedł za tęczowy most, a ja zostałem sam z żoną i ogromną pustką w sercu.

Niestety nie potrafię się pogodzić z tym, że go już nie ma. Jego smycz smutno zwisa na wieszaku w przedpokoju, a ja, kiedy łapię się na tym, że po nią sięgam, żeby za moment zawołać Fafusia na spacer, mam łzy w oczach. Choć jestem facetem z krwi i kości, często płaczę, zwłaszcza wieczorami, bo właśnie wtedy chodziliśmy na najdłuższe spacery tylko we dwoje. Zwyczajnie w świecie jest mi smutno!

Moja żona ma ze mnie ubaw

Niestety moja żona tego nie rozumie, a ostatnio odkryłem, że ma z tego niezły ubaw. Przypadkiem usłyszałem, jak przez telefon podczas rozmowy ze swoją psiapsiółką nazwała mnie beksą i małym chłopczykiem.

Myślałem, że kobieta, z którą wiodę pozornie szczęśliwe życie, nie będzie zachowywać się tak podle i okaże mi choć odrobinę zrozumienia, wykazując się empatią. Kiedy piszę ten list, łzy same napływają mi do oczu, bo nie tylko nie ma już przy mnie mojego ukochanego pieska, ale też wkrótce zabraknie mojej ukochanej, która traktuje mnie w taki sposób. Planuję separację, a jak to nie pomoże, złożę pozew o rozwód.

Jacek, 28 l.