„Trzy lata temu odeszłam od Karola. Choć dałabym sobie rękę uciąć, że to ten jedyny i że będziemy razem aż po grób, rzeczywistość szybko strzeliła mi liścia w twarz, bo Karol wiódł drugie, szczęśliwsze życie z inną kobietą, której zmajstrował córeczkę. Zajął się swoją nową rodzinką, a mnie i dwójkę naszych dzieci totalnie olał. Wrzesień już za kilka dni, a ja ledwo mam na bieżące potrzeby, a co dopiero na wyprawkę. Niestety dzieciaki nie rozumieją, w jakiej sytuacji się znaleźliśmy i strzeliły na mnie focha, bo...”
* Publikujemy list naszej czytelniczki.
Nie stać mnie na markowe rzeczy
Rzeczy do szkoły są takie drogie. Za same podręczniki do szkoły musiałam zapłacić ponad 1000 zł. Do tego zeszyty, bloki, cyrkle, długopisy, zakreślacze, piórniki i te wszystkie inne pierdoły. Nie ma nic za darmo. Jakby tego było mało, dzieciaki wymyśliły, że skoro nowa szkoła, to i nowe plecaki. Może i te stare są już nadgryzione zębem czasu, ale można zaszyć tu i tam i nikt nie będzie zwracał na to uwagi.
Jednak dzieci jak to dzieci, uparły się, że potrzebują nowych tornistrów. Zaproponowałam im, że zaczekamy, aż zacznie się wrzesień i kupimy jakieś na promocji. Niestety ani córka, ani syn nie zaakceptowali tego rozwiązania. Zgodnie stwierdzili, że już w pierwszy dzień szkoły chcą zrobić dobre wrażenie na nowych kolegach z klasy.
Tłumaczę im, że dobre wrażenie można wywrzeć dobrym zachowaniem, a nie tylko markowym plecakiem. Niestety mogę gadać i gadać, a wszystko jednym uchem im wpada, a drugim wypada. Mają swoje zdanie i słusznie, zawsze ich tego uczyłam. Jednak nie sądziłam, że strzelą focha, bo nie stać mnie na markowe plecaki.
Zero wsparcia w rodzinie! Masakra...
Od trzech lat jestem samotną matką. Niestety mój ukochany mąż i ojciec naszych dzieciaków wiódł podwójne życie u boku innej kobiety, której zmajstrował córeczkę. Kiedy składałam pozew o rozwód, obiecał mi, że nigdy nie przestanie dobrze traktować naszych szkrabów. Ciężko powiedzieć, że źle ich traktuje, bo totalnie się od nas odciął, więc nie traktuje ich w ogóle.
A do tego nie płaci ani złotówki alimentów. Wiem, że koniec końców dzieciaki odzyskają swoją kasę, ale póki co muszę radzić sobie sama. Po rozwodzie moi rodzice śmiertelnie się obrazili i zerwali z nami kontakt. Faktycznie, lepiej żyć w obłudzie, bo ich religia uważa rozwód za okropną krzywdę.
Przyznam szczerze, że wolę żyć w zgodzie sama ze sobą i nie udawać fikcyjnego związku, tylko dlatego, że zagorzali w swej wierze rodzice strzelą na mnie focha. Najgorzej, że dzieci na tym wszystkim cierpią. Niestety dziadkowie na tyle się obrazili, że nawet im złamanego grosza nie dadzą. A szkoda, bo akurat by mieli na te swoje plecaki i by było po problemie.
Samotna Matka
