"Mam 40 lat, dobrze płatną pracę i mnóstwo wolnego czasu, z którym mogę robić, co tylko chcę, bo nie mam dzieci. Ostatnio pojechałam na wakacje z dawno niewidzianymi koleżankami. Myślałam, że będzie fajnie, ale one umiały rozmawiać tylko o swoich dzieciach! Rozumiem, że dla każdej mamy jej dzieci są najważniejsze, ale mam wrażenie, że mózgi tych koleżanek po ciąży zmniejszyły się, a cały wolny obszar zajęły dzieci, wypychając miejsce na wszystko inne!"
*Publikujemy list naszej czytelniczki.
Mam 40 lat i nie mam dzieci
Mam 40 lat i świetną dobrze płatną pracę, w której w dodatku się realizuję. Jedyne czego nie mam to miłości, bo trudno mi w tym kraju znaleźć mężczyznę, który nie chce mieć dzieci. Oczywiście trochę brakuje mi partnera, jednak poza tym jestem naprawdę szczęśliwą i spełnioną kobietą.
Decyzję o braku dzieci podjęłam w pełni świadomie. O tym, że macierzyństwo nie jest dla mnie, wiedziałam, odkąd skończyłam 20 lat. Wtedy jednak mało kto traktował mnie poważnie — każdy mówił:
Młoda jesteś, jeszcze ci się odmieni.
Latka jednak leciały, a mnie się nic nie odmieniło.
Odnowiłam kontakt z dawno niewidzianymi koleżankami
Ostatnio odnowiłam kontakt ze swoimi koleżankami ze studiów. Jedna z nas zaproponowała wspólny wyjazd nad morze i wspominanie dobrych czasów. Pomyślałam, czemu nie, bo kiedyś naprawdę lubiłam te dziewczyny i często się z nimi spotykałam, zanim zostały mamami.
Już w trakcie drogi pociągiem nad morzem okazało się, że praktycznie każdą rozmowę zdominuje temat dzieci. Wszystkie te koleżanki mają kilkuletnie lub kilkunastoletnie dzieci. Rozumiem, że chcą się wymieniać doświadczeniami, ale myślałam, że będziemy jednak umiały rozmawiać także o innych tematach!
Niestety pomyliłam się. Małgorzata ma córkę z nietolerancją pokarmową i opisywała, jak musi się nagimnastykować, żeby jej kilkulatka zjadła śniadanie. Karoliny syn właśnie zaczął nosić okulary i młoda mama żyje tylko tym tematem.
Córka Gabrieli jest już nastolatką, a jej mama bez żadnych skrupułów opowiadała o jej pierwszej miesiączce i o tym, że zaczyna jej już rosnąć biust!
Rozumiem, że dla każdej mamy jej dzieci są najważniejsze, ale mam wrażenie, że mózgi tych koleżanek po ciąży zmniejszyły się i cały wolny obszar zajęły dzieci, wypychając miejsce na wszystko inne!
Koleżanki mnie nienawidzą, bo korzystam z życia, ile wlezie!
Gdy każda z młodych mam się wygadała, w końcu przyszła pora na mnie. Miałam wrażenie, że one liczyły na to, że będę narzekać na to, jak straszne mam życie, bo nie mam faceta!
Tymczasem ja kocham swoje życie! Zaczęłam opisywać, że niedługo jadę na 2 tygodniowe wakacje na Fuerteventurę, gdzie całymi dniami będę się opalać, nurkować, surfingować i zwiedzać wyspę samochodem.
Przez cały rok ciężko pracuję, więc raz w roku stać mnie na to, żeby podczas urlopu nie oszczędzać i pojechać na naprawdę wypasione wakacje.
Wybrałam 5 gwiazdkowy hotel ze śniadaniami i obiadokolacjami. Co więcej, wybrałam hotel bez dzieci, bo nienawidzę, jak wrzaski i kłótnie brzdąców uprzykrzają mi wakacje! Gdy to powiedziałam, widziałam, jak koleżankom zrzedły miny! One były oburzone, że jak tak można samemu odgradzać się od dzieci! A no można. Odparłam, że stać mnie na to.
Gdyby tego było mało, jestem zadbana, bo znów — stać mnie na to. Ciężko zarobione przeze mnie pieniądze wydaję zamiast na dzieci na zabiegi upiększające. Nie mam cellulitu, ani rozstępów, mam jędrną skórę i nie mam zmarszczek, bo sporo za to zapłaciłam!
Nie mam problemu z tym, by na takim wyjeździe wakacyjnym wdać się w namiętny romans z dopiero co poznanym mężczyzną, bo żaden stary pryk nie czeka na mnie w domu! Mogę więc korzystać z życia, ile wlezie i robię to! Mam wrażenie, że moje koleżanki dlatego mnie nienawidzą!
One mają zaledwie 40 lat, ale mam wrażenie, że zachowują się jak styrane życiem 60-latki! Mam wrażenie, że z umartwiania się i narzekania, jak to im jest źle, zrobiły swój sport narodowy!
Ja wyraźnie od nich odstawałam, bo byłam żywym dowodem na to, że będąc "bezdzietną lambadziarą" można być szczęśliwą i spełnioną kobietą. Nic dziwnego, że mnie nie polubiły, bo ja uzmysłowiłam im, jak nudne i smutne jest ich życie. I że niestety, w pewnym sensie ich życie już się skończyło.
40-letnia bezdzietnica
