"Było nas trzech: ja, brat i tata, który wychowywał nas zupełnie sam. Choć zawsze brakowało w domu damskiej ręki, tata wychował nas na całkiem przyzwoitych ludzi. Wartości, którymi się kierował, zaszczepił i we mnie i w Grześku. Po śmierci taty czułem, że mój świat runął. Pogrzeb był dla mnie koszmarem. Najtrudniejszy był jeden moment, do dziś drżę na samo wspomnienie tego, co zrobił mój brat!"
*Publikujemy list naszego czytelnika.
Było nas trzech
Od razu może zaznaczę, że jestem osobą bardzo wrażliwą. Całe życie słyszałem, że za bardzo, jak na faceta. Jeśli ktoś chce czytać mój list dla kpiny, lepiej, żeby sobie odpuścił. Szanujmy się!
Rodzice poznali się na zagranicznym wyjeździe. Mama była Greczynką i totalnie zakochała się w wysokim chłopaku spod Krakowa. Do Polski tatuś wrócił z piękną kobietą u boku i dzieckiem w drodze. Wiem, że od samego początku nie było im łatwo. Ona sama w obcym kraju, on z patologicznej rodziny, która od lat się nim nie interesowała. To była jednak taka miłość, której nic nie było straszne.
Po dwóch latach pojawiłem się ja i jak zawsze mówił tata, dopełniłem ich rodzinę. Już od urodzenia byłem kruchy i wymagałem mnóstwa serca i opieki. Mama poświęciła się rodzinie, a tata piął się po szczeblach kariery. Z jego wspomnień wiem, że byli nieludzko szczęśliwi.
Do czasu. Mama zachorowała na raka żołądka i zmarła w wieku 35 lat. Tata został z 6-letnim Grześkiem i 4-letnim chorowitym Markiem, czyli mną. Nigdy do końca nie pogodził się z odejściem mamy i nie pozwolił, by jakakolwiek kobieta zagościła w jego sercu. Wiem, że bał się, że kolejnego takiego ciosu nie przeżyje.
Zostaliśmy we trójkę. Bez wsparcia i pomocy tata godził wychowywanie dwóch synów, karierę i dom. Oczywiście pojawiały się jakieś nianie i gosposie, ale tak naprawdę większość rodzicielskich obowiązków spoczywała na ojcu.
canva.com
Pogrzeb taty
Obaj wyrośliśmy na fajnych mężczyzn. Mama byłaby dumna ze swojego męża. Zresztą tata często powtarzał:
Chłopaki, jesteście dziełem życia mojego i Waszej mamy.
Tak właśnie było, byliśmy jego wszystkim. Przez to, że mogliśmy liczyć tylko na siebie, mieliśmy wyjątkową więź. Brakowało w naszym domu czasem kobiecej wrażliwości, ale tata starał się być dla nas i ojcem i matką. To z nim gadaliśmy o dziewczynach, pierwszych miłościach i błędach. To on gościł nasze narzeczone, potem żony, to on błogosławił nam w dniu ślubu. Był naszym wszystkim.
Tata zmarł miesiąc temu. Nagle, we śnie, bez cierpienia. Wielka tragedia. Przygotowaliśmy z Grześkiem pogrzeb i mowę, którą miał odczytać ksiądz podczas ostatniego pożegnania. To był nasz hołd, ostatni hołd oddany tacie.
Nagle podczas ceremonii ksiądz skinął w stronę Grześka, a brat wstał i podszedł do mikrofonu. Wszyscy zebrani zamarli i szlochając, słuchali Grzesia. Nie mam pojęcia, skąd on wziął siłę i zdołał przeczytać przygotowane przez nas pożegnanie. Grześ do napisanych przez nas słów dodał kilka zdań skierowanych do mnie. Słuchając jego łamiącego się głosu, wiedziałem, że dokładnie to chciałby mi przekazać mój tato.
Jestem mu bardzo wdzięczny i nigdy nie zapomnę tej chwili. Tata byłby z niego ogromnie dumny. Wziął na siebie to trudne zadanie, a słowa, które skierował do zgromadzonych, były najpiękniejszym pożegnaniem, jakie mogłem wymarzyć dla taty, mojego największego bohatera!
Marek
