"Nie wiem już sama jak do tego doszło. Nie kocham Błażeja i właściwie to sama nie wiem dlaczego z nim jestem – oprócz mieszkania oczywiście. Zarabiam tyle, że nie stać mnie nawet na wynajem pokoju, a mieszkając z nim mam do swojej dyspozycji 100-metrowe, luksusowe mieszkanie. Nigdy z tego nie zrezygnuję!"
*Publikujemy list od naszej czytelniczki.
Miłość na bogato
Błażeja poznałam przez koleżankę – modelkę. Od razu mi się spodobał. Wyglądał na pewnego siebie i takiego, co jest przy kasie. A ja zawsze lubiłam obrotnych chłopaków. Zaprosił mnie na pierwszą randkę na drinka na ostatnie piętro nowoczesnego wieżowca. Byłam wniebowzięta. Potem też nie szczędził kasy. Zabierał mnie w najbardziej szpanerskie miejsca w Warszawie i za wszystko płacił. I to niemałe pieniądze. Potem, kiedy już byliśmy ze sobą, zaczęliśmy jeździć na wakacje – Dubaj, Paryż, Kopenhaga. Rzadko kiedy za siebie płaciłam. Błażej też nie prosił, abym mu za cokolwiek oddawała pieniądze. Byłam naprawdę szczęśliwa.
Po kilku miesiącach Błażej zaproponował, żebym się do niego wprowadziła. Na początku byłam wniebowzięta. Jednak zanim się zorientowałam, byłam już całkiem od niego uzależniona. Dużo imprezowaliśmy w jego domu, przez co wyrzucili mnie z pracy, bo kilka razy po prostu nie przyszłam. Jakoś wcale mnie to nie zmartwiło. Pracowałam na recepcji, więc znalazłam sobie podobną pracę, ale gorzej płatną. Błażej i tak na wszystko łożył, więc za pensję mogłam sobie kupować kosmetyki i seksowną bieliznę.
W potrzasku
Tak nam się żyło kilka miesięcy, aż w końcu trochę mi się znudziło życie z Błażejem. Zauważyłam, że jest strasznym nudziarzem i tak naprawdę nie ma nic ciekawego do powiedzenia. Całe te imprezy i kasa, to tylko przykrywka. Krótko mówiąc – straszny z niego pozer. Przestaliśmy się też dogadywać. Wtedy przejrzałam na oczy. Zaczęłam szukać sobie mieszkania (wcześniej mieszkałam z przyjaciółką) i okazało się, że na żadne mnie nie stać. Ba, nie stać mnie było nawet na zwykły pokój!
Próbowałam sobie wyobrazić siebie samą, w wynajętym pokoju na jakimś zadupiu i szybko doszłam do wniosku, że w zasadzie z Błażejem nie jest mi tak źle. Nie muszę za nic płacić, mieszkam w eleganckim mieszkaniu, mam jedzenie, sprzątaczkę i nic mnie nie obchodzą rachunki. W końcu płacę za to w naturze! Ale to o milion razy lepsze niż tułanie się po wynajętych pokojach. Czasami tylko szkoda mi czasu, który marnuję na Błażeja no ale coś za coś.
Wiem jak to brzmi, dlatego piszę pod anonimem, ale musiałam się wygadać. Przed koleżankami udaję, że wszystko jest ok i że szykuję się do ślubu. A tak naprawdę mam nadzieję jak najdłużej ciągnąć ten związek, żeby nie musieć za nic płacić.
Anonimowa czytelniczka
