"Wiedziałam, że zbliża się koniec. Tata leżał blady jak papier na szpitalnym łóżku, przypięty do tych wszystkich maszyn, dzięki którym jeszcze żył. Siedziałam przy nim od kilku godzin i zwilżałam mu usta. W pewnym momencie zauważyłam, że porusza wargami, jakby chciał mi coś powiedzieć. Nachyliłam się nad jego twarzą i usłyszałam słowa, które zmieniły moje życie. Próbowałam nakłonić ojca, żeby je powtórzył, ale wtedy zauważyłam że odszedł."
* Publikujemy list naszej czytelniczki.
Nagła choroba
Choroba ojca pojawiła się nagle, kiedy nikt się tego nie spodziewał. Miał właśnie obchodzić swoje 70. urodziny, kiedy dostał telefon ze szpitala. Standardowe badania przesiewowe wykryły raka w zaawansowanym stadium. Nie mogłam w to uwierzyć. Mój ukochany tatuś śmiertelnie chory? I to wtedy, kiedy w końcu zaplanowaliśmy wspólną wycieczkę w Alpy? Byłam zdruzgotana.
Pojechaliśmy razem do lekarza, diagnoza i rokowania zmiotły nas z foteli. Lekarz powiedział, że przy dobrych wiatrach tacie zostało pół roku życia. I to tylko, jeśli natychmiast zacznie leczenie. Tata był załamany, ale nie poddawał się. Dzielnie jeździł na chemioterapię, mimo że widziałam, jak fatalnie się po niej czuje. Mijały dni i tygodnie. Tata coraz gorzej znosił leczenie. Zbliżały się święta Bożego Narodzenia. Miałam nadzieję, że badania kontrolne pokażą jakąś poprawę, i spędzimy razem w radości ten wyjątkowy czas. Niestety, okazało się że choroba postępuje, a chemioterapia nic nie daje. Lekarze powiedzieli, że nie mają już innych sposobów na leczenie taty.
Całe święta spędziłam na szukaniu alternatywnych terapii, pisaniu do zagranicznych szpitali w poszukiwaniu pomocy i modlitwach – chociaż tego nie robiłam już od dawna. Tata miał coraz mniej sił. Większość czasu spędzał na łóżku lub na fotelu przed telewizorem, oglądając programy dokumentalne o swoich ukochanych górach.
Już nigdy tam nie pojadę, Malwinko. A taki mieliśmy piękny plan
- powiedział ze łzami w oczach.
Nie mów tak tato. Jeszcze tam pojedziemy. Tylko musimy znaleźć sposób, żeby cię wyleczyć
- powiedziałam przez łzy.
Druzgocąca wiadomość
Niestety, mimo ogromnych chęci i nadziei, tacie nie udało się pomóc. Żadna klinika się nie odezwała, a tata zrezygnował z alternatywnego leczenia twierdząc, że to szarlatani. Pewnego dnia zasłabł w fotelu i wezwałam pogotowie. Wtedy po raz ostatni trafił do szpitala. Lekarze powiedzieli, że to już koniec. Całymi dniami siedziałam przy jego łóżku, trzymając go za rękę. W końcu nadszedł ten dzień, jednak potoczył się inaczej, niż się tego spodziewałam.
Tata leżał blady jak papier na szpitalnym łóżku, przypięty do tych wszystkich maszyn, dzięki którym jeszcze żył. Siedziałam przy nim od kilku godzin i zwilżałam mu usta. W pewnym momencie zauważyłam, że porusza wargami, jakby chciał mi coś powiedzieć. Nachyliłam się nad jego twarzą i usłyszałam słowa, które zmieniły moje życie.
Malwinko, jesteś adoptowana. Odszukaj swoich biologicznych rodziców
- wyszeptał.
Próbowałam nakłonić ojca, żeby powtórzył co mówił, ale wtedy zauważyłam że odszedł. Byłam w totalnym szoku. Mój ojciec nie był moim ojcem? Ja adoptowana? Przecież cała rodzina zawsze powtarzała, że jestem podobna do mamy. Co prawda znałam ją tylko ze zdjęć, bo wcześnie umarła, ale faktycznie tak było. A teraz się okazuje, że całe moje życie to jedno wielkie kłamstwo? Nagle w mojej głowie pojawiło się tysiąc pytań i ani jednej odpowiedzi. Jak mam dalej żyć?
Malwina
