„Codziennie budzę się z wyrzutami sumienia. Wszystko przez sekret mojego brata, o którym tylko ja wiedziałam. Gdybym zdradziła go moim rodzicom, pewnie nadal by żył. Nie potrafię sobie tego wybaczyć, że nikomu o tym nie powiedziałam!”
* Publikujemy list naszej czytelniczki.
Nie potrafię sobie tego wybaczyć
Pisząc ten list, łzy same napływają mi do oczu. Codziennie budzę się z wyrzutami sumienia. Wszystko przez sekret mojego brata, o którym tylko ja wiedziałam. Gdybym zdradziła go moim rodzicom, pewnie nadal by żył. Nie potrafię sobie tego wybaczyć, że nikomu o tym nie powiedziałam!
Pewnego dnia przechodząc obok pokoju Kacpra — mojego brata bliźniaka — zauważyłam przez niedomknięte drzwi, jak nerwowo coś chowa do kieszeni. Od razu poczułam, że coś jest nie tak. Zapukałam do jego pokoju i zapytałam, czy ma chwilę, żeby ze mną pogadać. Powiedział, że strasznie się spieszy, ale gdy wróci, to na pewno poświęci mi czas.
Zawsze dobrze się dogadywaliśmy, ale kiedy dojrzeliśmy, trudno nam było spędzać ze sobą tyle samo czasu, co dawniej. Każde z nas miało swoje sprawy i swoich znajomych. Ja byłam bardziej ułożona i wolałam spędzać czas w bibliotece lub na spacerach, z kolei mój brat był duszą towarzystwa. Uwielbiał chadzać na imprezy i wyjeżdżać za miasto z kumplami.
Uwierzyłam w każde jego słowo
Kiedy tamtej nocy wrócił do domu, było już bardzo późno. Mama akurat pracowała na nockę w sklepie, a tata był zawodowym kierowcą i akurat był w trasie. Widziałam, że Kacper jest na haju, ale myślałam, że po prostu podrinkował z kolegami, więc dałam mu spokój i kazałam położyć się spać.
Następnego dnia rano postanowiłam pogadać z nim jeszcze przed szkołą. Chciałam wiedzieć, co znajdowało się w tym woreczku, który ubiegłego wieczora wciskał do kieszeni. Okazało się, że były tam jakieś środki odurzające, które Kacper zażył przed imprezą, żeby się lepiej bawić. Błagał mnie, żebym o niczym nie wspominała rodzicom, bo mają tyle swoich spraw na głowie, że niepotrzebnie obciążałabym ich takimi drobnostkami. Przysięgał, że nie ma żadnego problemu z narkotykami, ma nad nimi kontrole i zażywa je tylko sporadycznie, kiedy chce się rozluźnić. Uwierzyłam w każde jego słowo.
Wierzyłam, że nic mu nie grozi
Nie chciałam wpakować go w tarapaty, więc ukryłam sprawę przed rodzicami. Stwierdziłam, że większość naszych rówieśników ma do czynienia z trawką i innymi tego typu środkami, wierząc, że chce się tylko wyszaleć i że nic mu nie grozi.
Mijały miesiące, a Kacper zachowywał się tak jak zawsze. W świetnym nastroju po szkole chadzał na imprezki i zawsze opowiadał mi, jak doskonale się na nich bawił. Do czasu aż nie przedawkował narkotyków i wylądował w szpitalu. Niestety jego stan był na tyle ciężki, że nie udało się go uratować. Nigdy sobie nie wybaczę, że zachowałam jego sekret tylko dla siebie! Gdyby rodzice o tym wiedzieli, na pewno coś by z tym zrobili, a Kacper nadal byłby wśród nas...
Zrozpaczona Kamila
