"Człowiek człowiekowi wilkiem. Naprawdę! Ja nie potrafię zrozumieć, jak możemy być tak bardzo niewspierającym narodem. I to jeszcze, żeby kobieta nie potrafiła zrozumieć kobiety? Ale niestety tak jest. Ja nie doświadczałam tego, zanim nie zostałam mamą, ale teraz dosłownie na każdym kroku. Ostatnio taka sytuacja miała miejsce u ginekologa. Mąż pracuje, rodzice i dziadkowie również, a synek był trochę przeziębiony i nie mógł iść do przedszkola. Zabrałam go więc ze sobą, myśląc sobie, że przecież to grzeczny chłopiec i nikt nie powinien mieć z tym problemu. Myliłam się jednak. Reakcja pani ginekolog i całego personelu nie była taka, jakiej się spodziewałam. Myślę nawet nad zmianą lekarza, choć jestem w trzecim trymestrze ciąży".
*Publikujemy list od naszej czytelniczki.
Wróciłam do Polski po latach
Przez wiele lat mieszkałam za granicą. Wróciłam do Polski, kiedy już byłam pewna, że chcę spędzić resztę życia z moim mężem.
Poznałam go przez internet, ale wtedy był akurat w delegacji w kraju, w którym wówczas mieszkałam. To miało być tylko jedno spotkanie. No... góra dwa! Ale spodobaliśmy się sobie na tyle, że zaczęliśmy regularnie ze sobą korespondować i rozmawiać przez telefon, a kiedy on przylatywał do mojego kraju, zawsze się spotykaliśmy.
Po mniej więcej dwóch czy trzech latach uznaliśmy, że nie możemy tak żyć i trzeba coś z tym zrobić. Zadecydowaliśmy wspólnie, że przeprowadzę się do niego, a tym samym wrócę do Polski. On nie chciał zmieniać dobrze płatnej pracy, a ja w sumie i tak trochę tęskniłam za rodziną i przyjaciółmi, których po tylu latach została mi jedynie garstka.
Trudno było się zaaklimatyzować
W ostatnim czasie przecież przyjeżdżałam do Polski tylko na wakacje, a po urlopie nie wyjeżdżałam z jakimś żalem.
Wszystko musiałam budować na nowo. Oczywiście mowa o relacjach. Bo nawet jeśli jest się z kimś blisko, ale widzi się go tylko raz na rok czy dwa razy do roku, to nawet najsilniejsza więź w pewnym momencie może zostać zerwana.
Za granicą zostawiłam przyjaciół i znajomych. W Polsce musiałam szukać od nowa.
Ale poszło mi szybko, bo jestem kontaktową osobą.
A później był ślub, pierwsze dziecko. I tak naprawdę nie miałam czasu na budowanie relacji z ludźmi.
Teraz jestem w drugiej ciąży
Ogólnie mój mąż jest bardzo wspierający. Rodzice i teściowe również. Ale tego dnia wszyscy musieli iść do pracy, a ja nie miałam z kim zostawić synka, choć miałam wizytę u ginekologa.
Nie mógł iść do przedszkola, bo był trochę przeziębiony.
Postanowiłam, że zabiorę małego ze sobą. To grzeczne dziecko.
Już na wejściu w recepcji dowiedziałam się, że dzieci nie powinny się tam zjawiać. Ale nie słuchałam. Posadziłam sobie małego na kolanach i czekaliśmy na moją kolej.
Gdy weszłam do gabinetu, mina pani doktor bardzo mnie zniesmaczyła. Zmierzyła mnie i syna od góry do dołu i zapytała, czy ja oszalałam. No bo jak mogę zabierać dziecko w takie miejsce i to jeszcze kaszlące i z katarem. Przecież przychodzi do niej mnóstwo ciężarnych, które zaraz rodzą, a on może je pozarażać.
Przyjęła mnie, ale podczas badania przez cały czas komentowała moje - jej zdaniem - nieodpowiedzialne zachowanie.
Jak mogła mnie nie zrozumieć? Na wizytę u niej nie jest wcale tak łatwo się zapisać, a ja naprawdę nie miałam z kim zostawić dziecka.
Jestem w trzecim trymestrze ciąży, ale i tak zastanawiam się nad zmianą lekarza. To profesja wymagająca empatii. A tej pani jej zdecydowanie brakuje.
Żaneta
