"Jestem wielką fanką dawania dzieciom kieszonkowego. To świetny sposób na to, żeby dzieci uczyły się gospodarować budżetem, no ale też okazja, by mogły bez ciągłego pytania rodziców, kupić sobie coś drobnego. Mój syn skończył 14 lat i dostaje ode mnie 100 zł kieszonkowego do miesiąc. Jedna czwarta tej kwoty na tydzień to nie jest wcale jakoś dużo, ale coś słodkiego może sobie za to kupić. A słodyszek z niego nieziemski. Rafał jest chłopcem, który nie prosi o pieniądze. Owszem, mówi o swoich materialnych marzeniach, a ja staram się je spełniać w miarę moich możliwości. Ostatnio jednak zauważyłam, że ma sporo nowych rzeczy, na które na pewno nie było go stać. Skąd miał pieniądze? Ja już to wiem. Ale przysięgam, że zdębiałam, kiedy to odkryłam".
*Publikujemy list od czytelniczki.
Jestem fanką kieszonkowego
Uważam, że rodzice mają obowiązek zapewnić dziecku wszystko, czego potrzebuje. Nie wyobrażam sobie, żeby moje czternastoletnie dziecko musiało samo zbierać sobie na buty. Oczywiście, jeśli to miałaby być piąta para w kolekcji, to co innego, ale jeżeli chodzi o buty codzienne, to jest to moim zdaniem podstawowa potrzeba i należy ją spełnić.
Dziecko ma też prawo mieć zachcianki spożywcze i kiedy jadę na zakupy z synem, to do koszyka wkładam dla niego produkty również spoza listy.
Ale nastolatek chce czasami kupić coś bez wiedzy i pytania rodzica. Dlatego moim zdaniem kieszonkowe jest koniecznie.
Wielu rodziców twierdzi, że to niepotrzebne, bo przecież dziecko poprosi i dostanie pieniądze. Ale jak w takim razie ma nauczyć się gospodarować budżetem?
Na początku dawałam synowi tygodniówki
Rozporządzanie pieniędzmi szło mu ciężko i czasem już pierwszego dnia wszystko wydawał.
Później stwierdziłam z mężem, że lepiej będzie dawać mu kieszonkowe raz na miesiąc, czyli od razu większą kwotę i faktycznie dla niego to było dużo lepsze rozwiązanie.
Rafał nigdy nie prosił o dodatkowe pieniądze, choć opowiadał często o swoich materialnych marzeniach. Spełnialiśmy je, w miarę naszych możliwości.
W pewnym momencie jednak życzył sobie, żeby kupować mu naprawdę drogie, markowe ciuchy, na które już nie było nas stać.
Kiedyś wrócił do domu w wymarzonej bluzie
Wiedziałam, że kosztowała ponad 500 zł, bo oglądałam ją w internecie, gdy mi o niej wspominał. Nie dopytywałam, skąd ją ma. Pomyślałam, że może ktoś mu pożyczył. Ale chodził w niej codziennie, więc to było oczywiste, że jest jego.
Powiedział mi tylko, że na nią nazbierał. Stwierdziłam, że pewnie odkładał całe kieszonkowe, a może babcia mu coś dorzuciła? Ale w następnym miesiącu przyszedł do domu w drogich butach i to już było dla mnie naprawdę dziwne.
Tym razem wzięłam go na dywanik i zapytałam wprost, czy on kradnie te rzeczy. Od razu zaczął się bronić i wyznał, że po prostu zarabia, ale nie chciał mi o tym mówić, bo bym mu zabroniła.
Okazało się, że zbiera złom i puszki. Nie tylko po rowach, ale też grzebie w koszach.
Chodzi po ludziach, pyta, czy mają coś do oddania. Przecież to tak, jakby był żebrakiem. Gdyby tak któryś z nauczycieli zobaczył Rafała grzebiącego w koszu, na pewno miałabym problemy.
Nie wyobrażam sobie, żeby syn robił to dalej. Postanowiłam, że pomogę mu znaleźć jakieś zajęcie, za które ktoś mu zapłaci. Nie wiem, może jakieś ulotki? Albo wyprowadzanie psów? Podpowiedzcie mi proszę, gdzie mogę szukać, bo nie mam zbyt wielu pomysłów, a syn jest naprawdę zdeterminowany do pracy.
Aniela
