"Długo szukałam tego jedynego. Gdy więc poznałam Łukasza, który wyznaje podobne wartości jak ja, odzyskałam nadzieję, że szczęście w małżeństwie jednak jest mi pisane. Po pół roku związku się zaręczyłam i od razu poleciałam do koleżanek, by przekazać im dobre wieści. Jednak nie takiej reakcji się po nich spodziewałam! Zamiast mnie wspierać, próbują wybić mi ten pomysł z głowy!"
*Publikujemy list naszej czytelniczki.
Zaręczyłam się po pół roku znajomości
Jestem bardzo religijną osobą i wiara katolicka miała dla mnie zawsze olbrzymie znaczenie. Wiedziałam, że mogę się związać, a potem oczywiście wyjść za mąż tylko za mężczyznę o podobnych wartościach, jak moje.
Niestety bardzo długo nie miałam szczęścia w miłości. Na studiach co prawda spotykałam się z kilkoma chłopakami, ale te związki bardzo szybko się rozpadały, gdy faceci dowiadywali się, że zamierzam czekać z tym aż do ślubu...
Wtedy jednak tłumaczyłam sobie, że mam jeszcze czas, ale tym sposobem dobrnęłam do dnia dzisiejszego... Obecnie mam już 30 lat i jeszcze nigdy nie mieszkałam z żadnym mężczyzną. Ale dla mnie powody są oczywiste — nie zamierzam kusić diabła i nie wyobrażam sobie zamieszkać z mężczyzną przed ślubem!
Od zawsze wiedziałam, że wyjście za mąż, a później urodzenie dzieci to jest moje przeznaczenie i o tym właśnie marzyłam. Dziś wstyd mi się przyznać, ale był moment, że już straciłam nadzieję na to, że pan Bóg ma dla mnie taki plan... Miałam moment zwątpienia.
Gdy więc po wielu perypetiach miłosnych w końcu poznałam Łukasza, odzyskałam nadzieję! On również jest religijny jak ja i mieszka z rodzicami.
Gdy zaczęliśmy spotykać się pół roku temu, zadałam mu najważniejsze pytania: czy szuka żony i, czy chce mieć dzieci. Jeśli nie odpowiedziałby twierdząco, od razu zakończyłabym tę znajomość.
Od razu powiedziałam Łukaszowi, że ja nie zamierzam tracić czasu i po pół roku oczekuję do niego oświadczyn!
Łukasz na szczęście wziął sobie moje słowa do serca i je zapamiętał! Równo pół roku po naszej pierwszej randce, padł przede mną na kolana podczas rodzinnego obiadu u mnie w domu i zadał mi to pytanie! Oczywiście powiedziałam "tak"!
Koleżanki pukają się w głowę, a ja wiem, czego chcę
Jak na skrzydłach poleciałam na spotkanie z moimi koleżankami, by ogłosić im wesołe wieści. Jednak nie takiej reakcji się po nich spodziewałam! Zamiast mnie wspierać, zaczęły na mnie najeżdżać!
Milenko, czy ty na pewno wiesz, co robisz? Przecież znacie się dopiero pół roku! No i nigdy ze sobą nie mieszkaliście
- Aśka przywołała stary temat.
Kochana, przecież mówiłam ci, że nie zamierzam mieszkać z narzeczonym przed ślubem! Mam zasady!
- odpowiedziałam jej oburzona.
No dobrze, dobrze... Ale co jeśli po wspólnym zamieszkaniu okaże się, że on ma jakiś swój zwyczaj, którego nie jesteś w stanie znieść? Np. zapomina używać spłuczki w toalecie, albo rozsiewa wszędzie swoje brudne skarpetki?
- upierała się Aśka.
Nie mam wątpliwości, że używa spłuczki! A skarpetki? Każdy facet je rozrzuca. Od tego jest żona, żeby je sprzątać i mnie to nie przeszkadza
- odpowiedziałam jej.
Daria również uważała, że pół roku znajomości to za wcześnie na ślub.
Przecież ty go jeszcze za dobrze nie znasz! Nie byliście nawet jeszcze ani razu na wspólnych wakacjach
- próbowała mnie zniechęcić.
To jest mężczyzna, z którym masz spędzić całe życie! Powinnaś go jeszcze przetestować
- namawiała mnie Sylwia.
Ja jednak wiem swoje! Wiem, że jak najszybciej chcę zostać żoną, a zaraz potem mieć dziecko! Robię się coraz starsza, a razem ze mną moje jajeczka i ja nie zamierzam czekać z zamążpójściem! Czy to się moim koleżankom podoba, czy nie!
Przyszła panna młoda
