"Mam dość przewidywalne życie, ale lubię tak. Niespodzianki są fajne, ale wiąże się z nimi stres o to, czy przyniosą coś dobrego, czy wręcz przeciwnie. Dlatego cenię sobie tę przewidywalność, którą nie wszyscy lubią. Są ludzie, którzy potrzebują emocji i zmian do tego, by na co dzień dobrze funkcjonować. Ja mam ułożone życie i żadne zmiany nie są mi potrzebne. Choć ostatnio wydarzyło się coś, co trochę zmieniło moje podejście do tego tematu. Pod drzwiami mojego domu znalazłam tajemniczy pakunek, którego zawartość doprowadziła mnie do łez. Mieszały się we mnie różne emocje, ale te pozytywne zdecydowanie zwyciężyły".
*Publikujemy list od czytelniczki.
Lubię wiedzieć, co mnie czeka
Jestem inna niż moje koleżanki. One kochają szaleć, uwielbiają niespodzianki i podejmowanie ryzyka. Ja nade wszystko cenię sobie już spokój. Nie wtrącam się nie w nie swoje sprawy i wszelkie problemy omijam szerokim łukiem.
Ale kiedyś taka nie byłam. Byłam zbuntowaną nastolatką, która wszędzie szukała problemu, żeby tylko się działo. Żeby było o czym gadać.
Miałam w sobie mnóstwo żalu, który wylewałam na wszystkich dookoła. Nie było to dla mnie fajne, ale nie potrafiłam sobie z tym inaczej radzić.
Aż poszłam na terapię i tam mi pomogli. Zrozumiałam, skąd biorą się te moje wszystkie negatywne emocje i chyba poradziłam sobie z uczuciem tęsknoty za męskim wzorcem, za moim ojcem, który zniknął bez słowa, kiedy skończyłam 12 lat.
Poznałam też męża
Obecność Pawła również bardzo mi pomogła. To dzięki niemu ponownie przekonałam się do mężczyzn. To on pokazał mi, że mężczyzna może też wspierać, a nie tylko zawodzić.
Świetnie sobie radziłam nie tylko, jeśli chodzi o radzenie sobie z emocjami, ale również o prace. Odnosiłam sukcesy zawodowe i pisano o mnie w gazetach.
Byłam naprawdę szczęśliwa i nigdy wcześniej nie czułam tego aż tak bardzo.
Wybudowaliśmy dom i czekaliśmy na narodziny naszego dziecka.
Pewnego dnia, ktoś zadzwonił do drzwi.
Gdy otworzyłam...
Nikogo tam nie zobaczyłam. No i pewnie, że mogłabym się bardziej rozglądać, ale byłam w domu sama, a wszyscy w okolicy wiedzieli, że dobrze nam się wiedzie. Bałam się, że może ktoś chce mnie zwabić, żeby później okraść.
Kobiety ciężarne mają naprawdę bujną wyobraźnię. Cofnęłam się lekko i chciałam zamknąć drzwi, ale zauważyłam na wycieraczce niewielkie pudełko z napisem: "Otwórz".
Tu też nie byłam taka pewna, czy powinnam to zrobić, ale moja intuicja podpowiedziała mi, że nic złego na mnie tam nie czeka.
Zabrałam pakunek do domu, usiadłam na kanapie i odwiązałam wstążeczkę w moim ulubionym kolorze.
Z pudełka prawie wysypywały się wycinki z gazet na mój temat. W tym momencie pomyślałam, że mam jakiegoś psychofana. Ale gdy wyjęłam to wszystko, na dnie znalazłam liścik.
To był list od mojego ojca, który w kilku zdaniach wyjaśniał mi, że nigdy nie przestał mnie kochać, a odszedł, bo miał problemy z pewnymi ludźmi. I dopiero teraz mógł wrócić w rodzinne strony.
W liście zamieścił też numer telefonu i dopisał, że jeśli jestem w stanie dać mu kolejną szansę, to prosi o kontakt.
Po tygodniu się odezwałam i spotkałam się z ojcem. I choć myślałam, że nie będę umiała mu tego wybaczyć, to jest zupełnie inaczej. Cieszę się, że znów mam w nim wsparcie i razem ze mną czeka na narodziny mojej córki. Cieszę się, że miał odwagę wrócić. Że napisał ten list. Choć przez ten pierwszy tydzień nie miałam pewności, czy to wszystko udźwignę. Ale dałam radę. I jestem teraz jeszcze bardziej szczęśliwa.
Żaneta
