"Karolina od kilku miesięcy zmagała się z nieuleczalną chorobą. Kiedy jej ostatnia deska ratunku – eksperymentalne leczenie – nie przyniosło żadnych efektów, postanowiła uporządkować swoje sprawy i przygotować się na najgorsze. O testamencie dowiedziałem się już po jej śmierci. Szczerze mówiąc, mam teraz wrażenie, że spędziłem życie z kobietą, której wcale nie znałem!"
*Publikujemy list naszego czytelnika.
Małżeństwo idealne
Poznaliśmy się z Karoliną 20 lat temu. Od razu połączyło nas gorące uczucie. Nie byliśmy już pierwszej młodości, ale dzięki temu czuliśmy, że warto było na siebie czekać. Wszyscy znajomi nam zazdrościli naszej miłości. Nie było drugiej takiej pary jak nasza. Wydawało się, że nie mamy przed sobą żadnych tajemnic ani sekretów. Ze wszystkiego się sobie zwierzaliśmy. Istniała tylko jedna rysa na naszym idealnym związku. Ja chciałem założyć rodzinę i mieć dzieci, a Karolina nie. Powiedziała, że będąc w poprzednim związku przez kilka lat starała się o dziecko – bezskutecznie. Twierdziła, że przeszła wszystkie możliwe badania i okazało się, że jest bezpłodna. Dlatego, jak oświadczyła, to już zamknięty rozdział w jej życiu do którego nie ma zamiaru wracać.
Było mi przez jakiś czas przykro, bo zawsze marzyłem o tym, żeby mieć dużą rodzinę, trójkę dzieci, które będą wołały na mnie „tatusiu”. Ale nie byłem w stanie zrezygnować z miłości mojego życia. Przez chwilę próbowałem namówić Karolinę na adopcję, ale nie chciała nawet o tym słyszeć.
To rozdarłoby moje serce
- powiedziała enigmatycznie.
Nie dociekałem. Byliśmy szczęśliwi tylko we dwoje. Dużo czytaliśmy, dużo zwiedzaliśmy i podróżowaliśmy. Nawet polubiłem ten nasz tryb życia tylko we dwójkę. Aż do czasu. Kiedy Karolina zachorowała, byłem pierwszą osobą, która się o tym dowiedziała. Kiedy usłyszeliśmy diagnozę, oboje byliśmy zdruzgotani. Nie była ona optymistyczna. Lekarze dawali żonie zaledwie kilka miesięcy. Postanowiłem zrobić wszystko co w mojej mocy, aby ją uratować. Niestety, z dnia na dzień widziałem, jak żona przegrywa heroiczną walkę z chorobą. Pod sam koniec Karolina, bardzo już słaba, powiedziała że czuje, że zbliża się koniec. Poprosiła mnie o pomoc w uporządkowaniu swoich spraw. Powiedziała, jak by chciała żeby wyglądał jej pogrzeb, wysłała mnie na cmentarz i do banku załatwić formalności. Jeszcze nie wiedziałem, że w tym czasie zaprosiła do domu notariusza, który zmienił jej testament.
Tragiczny koniec i mroczny sekret
Śmierć Karoliny była chyba najgorszą chwilą w moim życiu. To było coś strasznego. Przez całe tygodnie chodziłem jak zombie. Nawet nie miałem się komu wyżalić, bo przecież nie mieliśmy dzieci. Życie stało się szare, smutne i puste. W takim stanie dostałem informację, że wkrótce odbędzie się odczytanie ostatniej woli Karoliny u notariusza. Byłem bardzo zdziwiony, nie miałem pojęcia o istnieniu testamentu.
Po co sporządzała testament, skoro byliśmy tylko my dwoje
- zastanawiałem się.
Wkrótce cała prawda wyszła na jaw. Na odczytaniu testamentu zjawiłem się ja oraz jakaś dużo młodsza para. Z dokumentu notarialnego wynikało, że to córka Karoliny z mężem. Córka? Chciałem krzyczeć, że przecież Karolina była bezpłodna, więc to oszustwo.
Mama porzuciła mnie i ojca, jak miałam zaledwie 2 latka. Rodzice byli bardzo młodzi, mieli po 20 lat jak się urodziłam. Chyba po prostu przed śmiercią ruszyło ją sumienie, bo całe życie nie miałam z nią kontaktu
- powiedziała młoda kobieta.
Ta nowina wstrząsnęła mną niesamowicie. Pal licho pieniądze, które Karolina przepisała córce, a które miałem mieć na emeryturę. Nic nie powiedziała o tym, że miała kiedyś dziecko! A do tego cały czas mnie oszukiwała, że nie może mieć dzieci. A tymczasem najwyraźniej miała traumę po swoim pierwszym dziecku albo porodzie. Tyle pytań i żadnych odpowiedzi! Czuję się, jakbym spędził 20 lat z całkowicie obcą osobą.
Mariusz
