"Bardzo chcieliśmy mieć z mężem dziecko. Staraliśmy się o nie długo, ale nie udawało mi się zajść w ciążę. W pewnym momencie odpuściliśmy, choć ja wciąż miałam nadzieję, że kiedyś zostanę mamą. Namówiłam męża na badania, żeby sprawdzić, w czym tkwi problem. Okazało się, że u mnie to wina hormonów, ale wszystko było do naprawienia. No i faktycznie kuracja hormonalna poprawiła moje wyniki. Znów zaczęliśmy się starać, a tym razem poszło szybko. Po kolejnych 9 miesiącach zostaliśmy rodzicami, ale moje szczęście nie trwało zbyt długo. Zanim mały skończył pół roku, mąż wystawił mnie za drzwi, z synem na ręku. Dosłownie! Powód, dla którego to zrobił, był naprawdę żałosny".
*publikujemy list czytelniczki
Bardzo chcieliśmy mieć dziecko
To był nasz priorytet i chociaż na początku mieliśmy przyjemność z tych prób, to z czasem starania o maluszka kojarzyły nam się tylko ze stresem. Długo się nam nie udawało i tak się już przez to kłóciliśmy, że postanowiliśmy zrobić sobie przerwę od starań.
Bardzo odpoczęliśmy psychicznie w tamtym czasie, ale ja wciąż nie przestawałam myśleć o dziecku. W końcu namówiłam męża, żebyśmy poszli zrobić badania. Chciałam wiedzieć, w czym albo w kim tkwi problem. Okazało się, że to ja jestem problemem, a raczej moje wyniki. Trzeba było popracować nad hormonami, które udało nam się ustabilizować dość szybko.
Wtedy znów wróciłam do tematu dziecka i faktycznie zaszłam w ciążę już w pierwszym miesiącu starań.
Ciąża to był piękny czas
Zbliżyliśmy się wtedy z mężem do siebie jeszcze bardziej. Razem wybieraliśmy wyprawkę, szykowaliśmy wszystko, włącznie z pokoikiem, snuliśmy plany na przyszłość.
Mąż oszalał na punkcie syna, zanim przyszedł na świat i rozpieszczał go już wtedy. Kupował masę zabawek i chyba spełniał przy tym też swoje marzenia. A były to zabawki dla starszego dziecka, więc mały musiałby długo czekać, aż zacząłby ich używać.
Ale wszystko się zmieniło, gdy urodziłam synka.
Byłam strasznie wyczerpana porodem, a mój mąż mógł być przy mnie w szpitalu, ale nie chciał, bo stwierdził, że on musi się wysypiać do pracy, a wolnego też nie weźmie, bo na rodzinę ktoś musi zarabiać.
Gdy wróciłam do domu, nie wyglądało to inaczej. Mąż rzadko zajmował się dzieckiem, a mnie traktował jak opiekunkę, sprzątaczkę i kucharkę, mimo iż synek jest naprawdę wymagającym maluszkiem.
Pewnego dnia...
Stwierdził, że on jednak nie może tak żyć. Powiedział, że gdyby wiedział, że rodzicielstwo jest tak wymagające, to w życiu by się nie decydował na dziecko.
Dodał, że nie może znieść ciągłego płaczu małego, przez który nie może pracować i się skupić. Był bardzo zły, a ja poczułam, jakby to była moja wina.
Orzekł, że muszę się z dzieckiem wyprowadzić. Powiedział, że wynajmie mi mieszkanie i jak mały podrośnie, to wrócę z nim do domu, a póki co będzie nas odwiedzał.
Który kochający swoje dziecko ojciec zrobiłby coś takiego? Mało tego, on dodał, że już mu się nie podobam i mogłabym o siebie zadbać. Ja się pytam - kiedy? Skoro on mi wcale nie pomaga!
Jestem rozżalona i zawiedziona. Nie spodziewałam się tego po moim mężu i chyba podjąć jakąś poważną decyzję.
Dagmara
