"Zakochałam się bez pamięci w 65-letnim mężczyźnie. To miał być zwykły układ - spotkania raz na tydzień na noc. A jednak wpadłam jak śliwka w kompot i nie mogę przestać o nim myśleć. Ciągle czuję na sobie jego dotyk i pamiętam jego zapach. On wykorzystuje moją naiwność, ale ja naprawdę tak bardzo go kocham. Coś niesamowitego mnie do niego przyciąga".
*Publikujemy list naszej czytelniczki.
Poznaliśmy się przypadkiem
Mam 25 lat i pracuję jako wychowawczyni w podstawówce. Nie ukrywam, że zawsze bardzo chciałam mieć dzieci, ale było to niezwykle utrudnione ze względu na fakt, że podobają mi się znacznie starsi mężczyźni. Byłam już z tym u psychologa, ale on stwierdził, że to kwestia problemów rodzinnych. Mianowicie tego, że nie miałem w swoim życiu ojca. To znaczy, ojciec nas opuścił, jak miałam 7 lat. Wcześniej bardzo źle nas traktował i mnie i mamę, więc cieszyłyśmy się, że tak to się skończyło. Potem moja mama związała się z nowym mężczyzną, który także źle traktował mnie i ją, dlatego ja się wyprowadziłam z tego masakrycznego domu.
Psycholog uznał, że to głębszy problem i powinnam udać się do psychiatry, ale ja tego nie zrobiłam, bo nie czuję się chora psychicznie i nie chcę brać żadnych leków.
Wracając jednak do sedna, tak jak już pisałam, pracuję w szkole i pewnego dnia dziecko do placówki do ósmej klasy przyprowadził przystojny mężczyzna na oko po 50. Zaczęliśmy ze sobą rozmawiać i nie ukrywam, że bardzo wpadł mi w oko. Ostatecznie się spotkaliśmy i zaiskrzyło — weszliśmy w gorący romans. To moja pierwsza tego typu relacja.
Głównie spotykaliśmy się u mnie, bo Jacek ma żonę i dzieci, więc wiem, że nigdy ich dla mnie nie zostawi. Od razu uzgodniliśmy więc, że to będzie po prostu romans i będziemy się umawiać na wiadomo co.
Zakochałam się w nim bez pamięci
Niestety, tak się ułożyło, że już po dwóch miesiącach bardzo się zakochałam w tym mężczyźnie, tak że byłam na każde jego zawołanie. Zależało mi na nim, więc robiłam wszystko, czego zapragnie, kupowałam mu prezenty i niczego nie oczekiwałam w zamian.
Mam wrażenie, że on to wykorzystuje. Powiedzieć, że nie traktuje mnie najlepiej, to nic nie powiedzieć...
Nie chcę tutaj wchodzić w szczegóły, bo nic złego tak naprawdę mi się nie dzieje, ale jeśli mogę tak to ująć, to hmm nie mam komfortu psychicznego w tej relacji i raczej Jacek nie jest typem miłego mężczyzny, który okazuje mi zrozumienie, a bardziej osobą, która traktuje mnie dość instrumentalnie — w taki sposób, jakbym była niedojrzałą małolatą.
Co powinnam zrobić? Wiem, że ta relacja to kpina i sama się ośmieszam, ale z drugiej strony, ja naprawdę się w nim zakochałam, bo to mój pierwszy mężczyzna pod każdym względem.
Ewa
