"Ileż to mądrości kobieta może się dowiedzieć, gdy karmi piersią... Zwłaszcza gdy rodzina i najbliższe otoczenie uważa, że karmi za długo, za krótko albo jakoś w ogóle nielegitnie. Nigdy nie rozumiałam, czemu w ogóle moja prywatna sprawa karmienia mojego prywatnego dziecka miałaby być przyczynkiem do rozstrząsań u cioci na imieninach albo na ławeczce w parku. Kogo to interesuje? Ale srogo się myliłam. A już ostatnio od karmiącej butelką bratowej usłyszałam prawdziwy hit: że karmiąc piersią płaczące dziecko, uczę je... nigdy w życiu nie wpadłabym na to, czego! To już wyższa psychologia. Mam się śmiać czy płakać?"
*Publikujemy list naszej czytelniczki.
Myślałam, że karmienie piersią to sprawa prosta i osobista
Młode mamy powinny jeszcze przed porodem dostawać jakieś ostrzeżenie, żeby nie wierzyły we wszystko, czego dowiedzą się o karmieniu piersią od otoczenia, a czasem i od rodziny... Nie zdawałam sobie z tego sprawy, póki sama nie wybrałam mlecznej drogi. Jest wręcz usłana różnymi mitami.
Czego byś nie zrobiła, to i tak zawsze znajdował się ktoś, komu właśnie to nie pasowało. Wydawało mi się, że słyszałam już wszystko: za długo, za krótko, nie tak, odstaw w nocy, odstaw w dzień, przecież po tylu miesiącach tam jest sama woda, albo: utuczysz tą śmietaną... i inne wykluczające się wzajemnie opinie.
Czyli standard. Wliczając w to teksty usłyszane czasem nawet na ławeczce w parku, np. niby mimochodem rzucone w eter zdanie, że jak to "Takie duże dziecko i karmi"?! Duże, czyli 1,5 roku. Ale przy 6 miesiącach też to już słyszałam.
Początkowo wydawało mi się, że taka kwestia jak karmienie piersią to osobista sprawa każdej mamy i nikomu nic do tego. Ale srogo się myliłam...
Potem myślałam, że usłyszałam już wszystko i żaden komentarz mnie nie zaskoczy. Na głupie pytania w rodzaju:
Jak długo jeszcze zamierzasz ją karmić?
Miałam gotowe odzywki typu:
Tak długo, aż sama poprosi o mleko do kawy...
Moja bratowa miała swoją teorię na karmienie piersią dziecka, które płacze
Jednak moja bratowa, będąca mamą butelkową, a więc zdecydowanie obeznana z tematyką karmienia piersią... w teorii! Wypaliła właśnie z taką teorią, że nie wiedziałam, czy się śmiać, czy płakać.
Mieliśmy rodzinną imprezę, to jest imieniny mojej cioci. Nie jakąś bardzo dużą: siostra mojej mamy mieszka sama z wujkiem, ich dzieci wyjechały za granicę. Ciocia zaprasza więc zazwyczaj tylko nas, mojego brata z żoną i synkiem i moich rodziców.
Jak wspomniałam, moja córka ma już 1,5 roku i różne rzeczy umie. To naprawdę świetnie rozwijające się, wesołe dziecko. Podczas imprezy trochę marudziła, bo wypadało akurat w porze jej drzemki, ale gdy tylko zaczęła płakać, poszłyśmy do sypialni cioci i ululałam małą przy piersi.
Nadal ją karmię, bo jakoś nie spieszy się jej do samoodstawienia... Zresztą, o czym mowa. WHO zaleca karmić piersią do minimum drugiego roku życia.
Mamy czas. A karmienie piersią starszaka to zupełnie inna bajka niż z takim noworodkiem. Nie jest aż tak wymagające.
Po powrocie moja bratowa skomentowała to tekstem:
Po co Ty ją jeszcze karmisz? Nie wiesz, że karmienie piersią płaczącego dziecka uczy je, jak topić smutki w jedzeniu? Będzie potem miała problemy dietetyczne i zaburzony metabolizm...
Głowa mała! Nie wiedziałam, czy się śmiać, czy płakać... Ale Andżelika zaczęła objaśniać, że ona karmi z butelki tylko wesołe, nierozpłakane dziecko, bo nie chce nauczyć go schematu, że jedzenie jest lekarstwem na smutek.
Zamiast tego, woli synka przytulić, a nie od razu karmić. Nie chce wychować syna na grube dziecko, bo zajadanie smutków to nic dobrego...
Koniec świata.
Hania
