"Byliśmy świetnie prosperującym małżeństwem. Stać nas było na drogie ubrania i zagraniczne wycieczki. Wszystko dzięki pensji Bogdana. Aż do czasu, kiedy zachorował. Teraz ledwo udaje nam się związać koniec z końcem. Każdego dnia martwię się, co będzie jutro. Ceny rosną, a mi już brakuje na rachunki. Jest jednak ktoś, na kogo zawszę mogę liczyć - synowie!"
*Publikujemy list naszej czytelniczki
Biedni, ale szczęśliwi
Jesteśmy z Bogdanem szczęśliwym małżeństwem od 25 lat. Kiedy się poznaliśmy, nie mieliśmy dosłownie nic. Wszystkiego musieliśmy się dorobić przez długie lata ciężkiej pracy. Mieszkaliśmy w maleńkiej kawalerce z grzybem na ścianie, jedliśmy chleb z masłem ale byliśmy szczęśliwi. Patrząc z dzisiejszej perspektywy, nie wiem jak mogliśmy egzystować w takich warunkach. Ale chyba po prostu byliśmy młodzi i mało wymagający.
Przez lata marzyliśmy o lepszym życiu – pięknym domku, zagranicznych podróżach. O tym, żeby nie martwić się codziennie co włożyć na talerz. I muszę przyznać – udało nam się. Naprawdę ciężko na to pracowaliśmy, przez 20 lat po kilkanaście godzin dziennie. Mąż wyjeżdżał za granicę, żeby zarobić na nasze marzenia. W międzyczasie odchowaliśmy dwóch wspaniałych synów, którym mogliśmy zapewnić świetny start. Wszystko to oczywiście było okupione czasem, którego nie mogliśmy poświęcić dzieciom. Zawsze było go za mało. Chłopcy mieli za to dużo zajęć dodatkowych kiedy my pracowaliśmy.
Choroba zniszczyła wszystko
Synowie dorośli, wyprowadzili się, wyjechali za granicę na studia. Jesteśmy z nich bardzo dumni. Ale niestety lata pracy odbiły się na naszym zdrowiu. Mój kręgosłup wysiada, a mąż rok temu dostał rozległego udaru. Na początku skupiliśmy wszystkie nasze siły na tym, żeby mu pomóc wrócić do żywych. Musiał się biedaczek uczyć wszystkiego na nowo: mówić, chodzić, a nawet przełykać. Dzięki codziennej rehabilitacji i uporowi męża, dzisiaj jest już w stanie pójść sam do łazienki i zjeść. Nadal jednak wymaga ode mnie całodobowej opieki. Musiałam porzucić pracę i zatrudnić opiekunkę, która przychodzi codziennie na kilka godzin i pomaga mi w myciu męża i w codziennych sprawunkach. Wszystko to jest bardzo obciążające – psychicznie i fizycznie. A do tego niestety dochodzi aspekt finansowy. Utrzymanie domu kosztuje. Rehabilitacja, leki i opiekunka też swoje kosztują. Ubezpieczenie męża kurczy się w zastraszającym tempie, a ja nie bardzo mam możliwość podjąć pracę w tej sytuacji.
Nie mam serca prosić synów, żeby dla nas zrezygnowali ze szkoły, kariery i wrócili. Zaprzepaściłoby to wszystkie nasze starania. Oczywiście, starali się jak mogli – jak tylko ojciec dostał udaru oboje przyjechali do domu na dwa tygodnie. Ale ten stan trwa już rok, a ja mam coraz mniej sił. Wszystko też jest coraz droższe, a z renty męża ledwo co się utrzymujemy. Ledwo starcza nam na rachunki i na jedzenie. Kiedyś jak szłam do sklepu, to brałam wszystko co mi wpadło w oko nie patrząc na cenę. Dzisiaj muszę kombinować, jak przygotować 3 posiłki dziennie za 20 zł na osobę. Na szczęście synowie przysyłają pieniądze - nie ma tego dużo, ale zawsze coś. Wiem, że niekiedy i sobie muszą przez to odejmować od ust i wcale ich o to nie prosiłam, a jednak nas wspomagają. Młodszy syn, Tadeusz, chciał już wrócić do domu żeby mi pomóc, ale nie zgodziłam się. Mimo mojej trudnej sytuacji jestem bardzo wdzięczna każdego dnia, że mam rodzinę, która mnie wspiera. Tak rzadko się o tym słyszy!
Maria
