"Jesteśmy młodym małżeństwem. Osiem miesięcy temu urodził się nasz synek — pierwsze, wymarzone i wykochane dziecko. Przygotowywałam się do macierzyństwa bardzo długo; chciałam, żeby wszystko było idealnie. Mój mąż początkowo kompletnie nie wiedział, jak zająć się takim maleństwem, a ja irytowałam się, kiedy coś robił nie tak... Odbijało się to na relacjach między nami, a ja byłam coraz bardziej zmęczona. Koniec końców to ja musiałam zajmować się wszystkim przy dziecku i w domu, żeby było sprawnie. Z odsieczą przyszła jednak moja teściowa. To ona nauczyła mnie, jak w prosty sposób wychować sobie męża i dobrego ojca dla naszego dziecka. I o dziwo, zadziałało! Nie wyobrażacie sobie, jak jestem jej wdzięczna..."
Mój mąż nie radził sobie jako świeżo upieczony tata. Irytowały mnie jego niedociągnięcia
Jesteśmy małżeństwem dopiero od dwóch lat, a zaledwie osiem miesięcy temu powitaliśmy na świecie Karolka — naszego synka. Marzyłam o tym, by mieć syna, i moje prośby się spełniły.
W ciąży ogromną uwagę poświęcałam na to, żeby przygotować się do macierzyństwa — dużo czytałam, rozmawiałam. Dwa tygodnie po porodzie umówiłam się na lekcję instruktażową z fizjoterapeutką, żeby pokazała mi, jak prawidłowo nosić maluszka itp.
Oczywiście, wszystko to potem zweryfikowała nasza codzienność... ale wydawało mi się, że radzę sobie jako młoda mama. Moi teściowie czasem nas odwiedzali, ale generalnie byli cudownie powściągliwi — niepytani, nie wtrącali się w nasze relacje.
Tylko mój mąż ciągle miał jakieś niedociągnięcia... gdy próbował przewijać maluszka, robił to jakoś niezgrabnie, zamiast umyć synkowi podwozie pod bieżącą wodą, marnował dużo chusteczek i ciągle odwracał nos, a ja stałam obok i irytowałam się jego nieporadnością. W końcu krzyczałam:
Daj mi to! Nie tak się to robi...
Musiałam wyręczać męża w opiece nad dzidziusiem
Za pierwszym razem ta jego nieumiejętność była nawet zabawna, ale gdy trzeba było zmienić pieluszkę szybko, bo dziecko płakało, przestawało mi być do śmiechu. Skóra dziecka też wolała prawdziwą higienę, a nie zastępcze rozcieranie chusteczkami... W końcu wychodziło na to, że to ja przejmowałam synka, bo nie mogłam już na te jego zabiegi patrzeć.
To samo było z butelką, usypianiem i wszystkim innym. Nawet pranie mu nie szło, bo zamiast dziecięcego proszku do białych rzeczy zdarzało mu się wrzucić do bębna kapsułkę do kolorów. I lipa, bo musiałam to potem puszczać na jeszcze jeden cykl, żeby nie uczuliło delikatnej skóry synka.
Czy on naprawdę nie może choć jednej rzeczy zrobić tak, żebym nie musiała go krytykować i poprawiać?!
- myślałam.
Gdy zaczęliśmy rozszerzać dietę, rozmawiałam na ten temat z mężem i stwierdziliśmy, że jednak pozostaniemy przy tradycyjnej metodzie łyżeczki, ale mąż nie mógł wyczuć, jakie porcje ma nabierać... Pozwalał też synkowi nabierać kaszkę garścią i robił się zaraz duży bajzel... Szału szło dostać, jak się na to patrzyło. Kolejny obowiązek spadł na mnie!
Teściowa ochrzaniła mnie, że powinnam dawać mężowi
Pewnego razu miałam już wszystkiego dość. Nie ogarniałam, synek miał zły dzień, swędziały go dziąsła, ślinił się i marudził na wszystko, a pieluszki i ubranka szły przez to w ilościach hurtowych...
Akurat tak się złożyło, że odwiedzili nas teściowie. Poprosiłam męża, żeby przyniósł mi z komody czyste body i pieluszkę w rozmiarze mini one size (byliśmy na wielorazówkach)... A on wrócił z długim rampersem i z czterema innymi pieluszkami, bo nie wiedział, którą ma wziąć. Dziecko płakało wniebogłosy, już mocno zniecierpliwione. Szlag mnie trafił. Kropla przelała czarę...
Widząc moją minę, teściowa prędko wysłała teścia z mężem do garażu pod jakimś pretekstem i kazała nie wracać przez godzinę, a sama została ze mną...
Dokończyła przewijanie, przyniosła mi butelkę z mlekiem dla synka, a potem zrobiła kawę. Po czym zdradziła mi sekret, jak wychować mężczyznę na dobrego ojca i męża:
Powinnaś mu dawać szansę, żeby zajmował się dzieckiem po swojemu. POZWÓL MU ZROBIĆ ŹLE. Niech robi po swojemu. Nawet jak mu się nie uda, to w końcu się nauczy i następnym razem zrobi lepiej. Jeśli nigdy nie dajesz mu spróbować, to jak on ma stać się drugim kompetentnym rodzicem... Pokieruj, a nie krytykuj. A jak nie możesz na to patrzeć, to po prostu wyjdź. Co z oczu, to z głowy...
Tak proste, a jakoś nigdy ta oczywistość nie przyszła mi do głowy... Teściowa uświadomiła mi, że nie istnieje jedna, jedynie słuszna droga macierzyństwa i tacierzyństwa. Jest wiele takich dróg, podyktowanych miłością.
Ale żadna z tych dróg nie polega na wiecznym strofowaniu partnera i wyręczaniu go z obowiązków. On jest dorosły, nie powinnam traktować go jak dziecko.
Jeśli będę tak robić, to tylko sobie będę winna: on w niczym nie pomaga, bo mu nie daję! Uświadomiła mi, że powinnam w końcu dać mu pole do popisu.
Teściowa stwierdziła też, że miło by było od czasu do czasu dla odmiany pochwalić za coś męża... zamiast podcinać mu skrzydła.
Te proste prawdy odmieniły nasze relacje. Tak naprawdę musiałam zacząć od siebie, żeby zrobić miejsce dla niego. Teraz przestałam patrzeć mężowi na ręce. Nawet jeśli po ciemku założy pieluchę tył na przód, to chwalę go za to, jakby zdobył Mount Everest. ALe tylko za pierwszym razem! ;]
I wiecie co? Nasze relacje się poprawiły... a mąż odnalazł radość z tacierzyństwa, bo w końcu mu na to pozwoliłam.
Szczęśliwa mama
