"Całe swoje dorosłe życie poświęciłam dzieciom i mężowi. Młodo wyszłam za mąż, zaraz na świecie pojawiła się pierwsza córka, a potem jeszcze dwie kolejne i syn. Wszystko kręciło się wokół ich potrzeb. Niby świadomie się na to zdecydowałam, ale co taka ledwo dwudziestoletnia dziewczyna wie o świecie! Później było coraz trudniej to zmienić. Z każdym kolejnym rokiem coraz bardziej czułam potrzebę zadbania o swoje potrzeby, ale równocześnie coraz bardziej wciągał mnie domowy kierat. W końcu najmłodsze dziecko wyfrunęło z gniazda. A ja poczułam się okropnie..."
*Publikujemy list czytelniczki.
Bardzo szybko założyłam rodzinę
Wzięłam ślub tuż po dwudziestych urodzinach. Wiem, że dziś wydaje się to szokujące, trzydzieści lat temu też nie był to standard, ale byliśmy tak zakochani, że nie chcieliśmy czekać ani miesiąca dłużej. Kiedy się pobieraliśmy, byłam pomocą nauczycielek w przedszkolu. To była moja pierwsza praca, bardzo ją lubiłam i planowałam rozpocząć studia pedagogiczne. Ale zaraz po ślubie zaszłam w ciążę, potem w kolejne... Doczekaliśmy się czwórki dzieci.
Kiedy wszystkie dzieci poszły już do szkoły, a ja w końcu zaczęłam po tych latach biegania za maluchami spędzać trochę czasu sama ze sobą, zrozumiałam, że czegoś mi w życiu brakuje. Wychowywanie dzieci to oczywiście wspaniała sprawa, mimo natłoku obowiązków i zmęczenia zawsze czerpałam z tego ogromną przyjemność. Ale to dzieci były w centrum, ich potrzeby były na pierwszym miejscu, rozwijanie ich pasji, zdolności... Byłam w tym wszystkim z dziećmi, ale kiedy zostawałam bez nich, nie miałam niczego.
Zrozumiałam, że w codziennym biegu zgubiłam gdzieś siebie
Uświadomić sobie problem, a coś z nim zacząć robić, to niestety dwie różne rzeczy. Mimo że wiedziałam, jak bardzo potrzebuję czegoś tylko dla siebie, nie miałam czasu, żeby zastanowić się, co to mogłoby być. Dom był na mojej głowie, mąż ciężko pracował, codziennie wychodził wczesnym rankiem i wracał dopiero wieczorem. A mnie było ciężko wygospodarować chwile dla siebie na tyle regularnie, żebym miała szansę znaleźć to, co chcę robić. Lata mijały, nic się nie zmieniało, a moja frustracja i poczucie przegranej stopniowo narastały.
Kiedy Franek, mój najmłodszy syn, wyjechał do innego miasta na studia, a ja zostałam sama w domu (mąż nadal był wiecznie nieobecny), poczułam się bardzo źle. Wiedziałam, że to ten moment, w którym mogłabym w końcu zacząć się spełniać – czy to zawodowo, czy prywatnie, rozwijając jakieś hobby. Sęk w tym, że nie żadnego hobby nie miałam, o zawodzie nie wspominając. Zamiast cieszyć się z nowych możliwości i zaczynać nowy rozdział, ja ocierałam się już o stany depresyjne.
Było źle... Aż w końcu zrozumiałam, co muszę zrobić
Po kilku miesiącach trafiłam do psycholożki. I to była najlepsza rzecz, jaką mogłam dla siebie zrobić. Po kilku spotkaniach wiedziałam już, że to nie jest tak, że nic nie potrafię. Rozmowy ze specjalistką uświadomiły mi, że zarządzając przez lata domem, wychowując czwórkę dzieci, umiem sporo. Przypomniałam sobie, że przez dwa lata pracowałam w przedszkolu i że to zajęcie dawało mi dużo satysfakcji. Postanowiłam pójść tym tropem.
W moim mieście nowe przedszkola powstają jak grzyby po deszczu. Tych państwowych nie ma niestety zbyt wielu, więc są to prywatne placówki, które potrzebują personelu. Okazało się, wbrew moim obawom, że mój wiek nie jest przeszkodą, a wręcz atutem! A wychowanie czwórki dzieciaków to więcej niż piękne CV. Szybko znalazłam pracę, nie zarabiam kokosów, wiadomo, ale to dopiero początek. Praca podoba mi się tak samo, jak te trzydzieści lat temu... I znów rozważam studia! Tym razem ciąża na pewno nie pokrzyżuje mi planów.
Żałuję tylko tego, że nie zabrałam się za to wszystko wcześniej. Teraz wiem, że brałam na siebie za dużo, za bardzo chciałam być obecna w każdej minucie życia moich dzieci i za bardzo chciałam ułatwiać życie mojemu mężowi. Mogliśmy to ułożyć inaczej.
Hanna
