„Jak każda matka od zawsze chciałam dla swojego syna jak najlepiej. Gdy był małym brzdącem, to podcierałam mu tyłek, a z czasem wszystko sprowadzało się do prawienia wychowawczych kazań, bo zależało mi, żeby wyszedł na ludzi. Bywało ciężko, ale wiedziałam, że musi się wyszaleć, a na zakładanie rodziny przyjdzie jeszcze czas. Dziś wiem, że gdyby nie Daria, to nadal bujałby w obłokach”.
*Publikujemy list naszej czytelniczki
Rzucił studia i chciał zostać zawodowym graczem w gry komputerowe
Nie będę ukrywać, że Damian dał mi mocno popalić i nie mam na myśli jedynie tego nastoletniego okresu, któremu większość rodziców musiała stawiać czoła. Mój syn w pewnym momencie rzucił studia i próbował mi wmówić, że będzie zarabiał na graniu w gry i pokazywaniu tego w Internecie. Jestem kobietą po pięćdziesiątce, więc chyba nie muszę wspominać, jaka była moja reakcja. Wiem, że teraz czasy są inne, ale wychodzę z założenia, że pieniądze zarabia się, robiąc jakieś poważne rzeczy.
Studiował dziennie, więc miał powiedziane, że przez okres nauki zapewniamy mu życie i pokrywamy wszystkie koszty, tak jak to funkcjonowało do tej pory. Niestety, gdy on tego nie docenił i podjął najgorszą decyzję w swoim życiu, to razem z mężem musieliśmy postawić mu ultimatum. Powrót na studia albo szukanie pracy i wyprowadzka z domu – nic innego nas nie interesowało.
Finalnie zakończyło się tak, że znalazł pracę na magazynie i nadal mieszkał z nami, ale pod warunkiem dokładania się do jedzenia i opłat. Po robocie grał sobie w te swoje gry, ale z dnia na dzień jego entuzjazm, co do wiązania z tym przyszłości, szybko wygasał i wcale się nie dziwię. Po całym dniu jeżdżenia paleciakiem nie miał siły na siedzenie przed komputerem.
canva.com
Szczęśliwa matka: „Jestem dumna ze swojej przyszłej synowej”
Taki stan rzeczy trwał przez ponad rok, a mój syn przez te kilka miesięcy pokorniał w zastraszającym tempie. Ciężka fizyczna praca sprowadziła go do parteru, ale magazyn zaskoczył go także czymś pozytywnym. To właśnie tam poznał starszą o dwa lata Darię, dziś swoją narzeczoną, która zrobiła z niego prawdziwego mężczyznę.
Jestem dumna ze swojej przyszłej synowej. Dzięki niej mój syn wyszedł na ludzi i zdaję sobie sprawę, że ma dopiero 25 lat, więc to może trochę za wcześnie na takie słowa, ale dla mnie to już ogromny sukces. Wiem, że to dla Darii, Damian wrócił na studia, co prawda zaocznie, ale będzie miał papier. W pracy zrobili go kierownikiem zmian, więc zaczął też lepiej zarabiać. Jak widać, sama obecność kobiety w życiu faceta potrafi zdziałać cuda...
Najbardziej cieszę się z tego, że wreszcie zaczął być mężczyzną i oświadczył się kobiecie, z którą planuje spędzić resztę swojego życia. Obecnie zamieszkali w wynajmowanym mieszkaniu, ale plany mają piękne i nie chcą żyć w trzypokojowym mieszkaniu w bloku z wielkiej płyty. Bardzo trzymam za nich kciuki, ale momentami nie wierzę, że przez dosłownie dwa lata mój syn zmienił się nie do poznania.
Szczęśliwa matka
